Uiteraard een fietstocht gemaakt met dit mooie weer, op en neer naar Baard, en een uurtje of vier opgegaan in het hier en nu. Onderweg een zootje kieviten gezien, pak hem beet twintig, die deze zachte winter hebben aangegrepen, neem ik aan, om niet af te reizen naar het verre zuiden maar lekker dicht bij huis te blijven.

Roelke Posthumus in Heibel in de polder. Natuur in Nederland (Atlas Contact, 2018):

‘Ieder levend wezen gaat door met exploiteren van natuurlijke bronnen tot de wal het schip keert oftewel tot er een levensbedreigende schaarste optreedt.’

Posthumus heeft het hier niet alleen over mensen maar ook over planten en dieren. Ze poneert deze stelling overigens alsof het een ijzeren natuurwet betreft. En ik ben geneigd haar te geloven.

Anderzijds: alles gaat over in iets anders.

Ik bedoel, ik moet niet zo gewichtig doen, mezelf niet zo serieus nemen. Want dat heeft hoofdzakelijk saaie blogberichten als resultaat.

Hahaha!

‘Wie schrijft maakt zich steevast ergens schuldig aan,’ schrijft Ester Naomi Perquin in haar column in De Groene Amsterdammer, ‘altijd maar toekijken, overdrijven.’

Wat een kijk op het schrijverschap is. Schrijven is óók handelen. Hoe je je daarbij verhoudt tot het grotere geheel, dáár draait het wat mij betreft om.

Als het ingewikkeld is om een bevredigend verhaal rond je eigen ik te weven, doe het dan niet. Ga wat lummelen.

Boksum, 2019 © Ton van ’t Hof