Vanochtend naar mijn ouders in Almere getuft. Ik wilde mijn moeder de oude familiefoto’s laten zien die ik van haar nichtje (mijn achternicht) Erna had gekregen. Erna, geboren Spann, is de jongste dochter van een broer van mijn grootmoeder van moederskant. Gretig nam mijn moeder de foto’s aan en noemde tot mijn stomme verbazing vrijwel iedereen direct bij naam; zo ver reikt haar dementie dus nog niet. Dit waren ome Bart en tante Riek, en dat was Bernd, die een hele mooie dochter met een groot geheim had, en daar opoe, die een kreng was, en ja, het dijkhuisje kon ze zich ook nog herinneren … maar wanneer opa gestorven was, nee; ik moest het jaartal van zijn dood, 1943, wel vier- of vijfmaal herhalen. ‘Aan een hartkwaal? Goh,’ zei ze, ‘dat wist ik niet.’ Of we niet even naar Milligen aan de Rijn konden rijden, want ze wilde het allemaal wel weer eens zien. Ik heb beloofd dat ik haar de volgende keer mee zal nemen.

Hieronder een foto van mijn overgrootvader, Wilhelmus ‘Wim’ Spann. Hij werd in 1872 in Milligen aan de Rijn geboren en was riviervisser van beroep. Op de foto, uit 1943, is hij achter huis aol aon ‘t streupe.

91E985BB-227E-4C3C-9955-ED314F38574D

Om het gelazer met Tim wat naar de achtergrond te dringen, hebben Hennie en ik gistermiddag al fietsend de twintig kilometer verderop gelegen ‘Centrale van Burgum’ gerond. Lang zijn we in de veronderstelling geweest – want zo ging het praatje – dat hier kadavers werden verbrand, inmiddels weten we dat het een aardgasgestookte elektriciteitscentrale is, die alleen op piekmomenten stroom levert. De afgelegen plek, vol masten, hekwerk en kraaien – geen mens te zien! – doet wat spooky aan. In het levendige Burgum een ‘ambachtelijk gehaktbal’ gegeten, met patat en een frisse salade.

Vanochtend een e-mail van mijn achternicht Erna Spann beantwoord:

Hoi Erna,

Fijn om van je te horen. Ik denk nog steeds met plezier aan onze eerste ontmoeting terug. Samen met Hennie heb ik alle documentatie die je hebt meegegeven al een keer vluchtigjes doorgenomen; er zitten prachtige foto’s bij. Niet veel mensen beschikken over kiekjes van hun overgrootouders en betovergrootouders!

Ik werk momenteel aan het laatste portret van Hennie’s familie en zal daarna mijn aandacht richten op alles wat er in het kader van mijn moederreeks ooit in Milligen aan de Rijn en omstreken afspeelde. Ik heb er nu al zin in.

Online hou ik een dagboek bij, waarin ik ook mijn vorderingen op genealogisch gebied openbaar. In 2019 wil ik mijn dagboekaantekeningen van 2018 bundelen en uitbrengen in een bibliofiel boekje. En in 2020 die van 2019 enzovoorts. Je staat er zelf ook al een keertje in, evenals een foto van de familie Eerden:

https://tonvanthof.com/2018/06/21/10018/
https://tonvanthof.com/2018/06/23/10026/

Overigens vind ik het een opwindende gedachte dat enkele van onze voorouders met riviervissen in hun levensonderhoud konden voorzien. Ik had mijn duffe bureaujaren graag ingeruild voor het eerlijke handwerk van het vissersvak! (Ik realiseer me dat ik hier romantiseer.) In elk geval kijk ik uit naar een verdieping in dit metier.

Hier in Friesland gaat alles zijn gangetje. Wel worden de buitengebieden vanwege de droogte steeds stoffiger. De boeren snakken naar regen. En Gosse Koopmans ken ik van naam; hij is een bekende Friese schilder. Vooral een aantal van zijn winterlandschappen vind ik zeer geslaagd.

En mochten jullie weer in de buurt zijn, dan moeten jullie beslist even aanwippen; de koffie staat klaar! Ik hou jullie op de hoogte van mijn voortgang.

Hartelijke groet, Ton

PS Al kijkers/potentiële kopers voor jullie prachtige woning over de vloer gehad?

CC5F2E2C-8CA6-4B2F-B31F-F4CB7A0970C9
Burgum, 2018 © Ton van ’t Hof

In A.H.J. Dautzenbergs pas verschenen Ik bestaat uit twee letters (Privé-domein, nummertje 298) kom ik het woord ‘mensenmoe’ tegen. ‘Mensenmoe’ vinden we niet op de Woordenlijst Nederlandse Taal, maar iedereen weet wat het betekent. Je kunt niemand meer luchten of zien. Ik heb er bij tijd en wijle ook last van, tegenwoordig vaker dan vroeger. Ik lig er niet wakker van hoor. Altijd gehad, ik weet niet beter, af en toe mensenmoe zijn hoort bij me. En als het zich voordoet? Je terugtrekken in jezelf om weer op krachten te komen.

Vandaag op en neer geweest naar Spijk, een gehucht aan de Rijn, om kennis te maken met een achternicht van me, Erna Spann, dochter van een broer van mijn grootmoeder van moederskant. Een MyHeritage DNA-match bracht ons in contact met elkaar. Schat van een mens, evenals haar echtgenoot. En ze beschikt ook nog eens over een groot genealogisch archief, dat niet alleen foto’s van mijn overgrootouders bevat maar zelfs eentje van mijn betovergrootouders. Waarover binnenkort meer.

Wezen lunchen aan de kade van Emmerich, met uitzicht op de Rijn, waarin mijn grootvader en betovergrootvader beroepshalve op zalm visten.

328A72A2-D5B0-4AAA-AF2D-1EBEF71C71D9
De Rijn bij Emmerich, Duitsland, 2018 © Ton van ’t Hof