Het sopranen van een gehageld konijn

Ik lees dat Edwin de Groot in 1963 geboren is. Kom aanwijzingen tegen dat hij ooit een weblog heeft bijgehouden, dat thans verdwenen is. Hij woont in Oudehaske, vlakbij Heerenveen. In 2007 won hij de Rely Jorritsmaprijs voor het ‘beste ingezonden gedicht’, een prijs die tegenwoordig wordt uitgereikt in de kerk van Beers. Dan vind ik nog ergens een persbericht:

Een haas is een gelukkig kind / In hazze is in lokkich bern is de derde dichtbundel van Edwin de Groot en zijn eerste tweetalige. Thema’s als vergankelijkheid, de betrekkelijkheid van ons bestaan en het bestaan van de dichter vormen wel de rode draad. Aan het einde zijn we maar een stofje in het universum. Dat kan triest overkomen, maar ook bevrijdend zijn.’

In het afsluitende gedicht komen we nog meer over De Groot te weten: dat C.O. Jellema een belangrijke inspirator voor hem is, dat zijn aandacht vooral naar het land uitgaat en dat hij schrijft om te kunnen blijven ademhalen. Deze bundel speelt zich buiten af, rondom het huis, in het dorp, op akkers en in weilanden, waar we ook hazen tegenkomen.

C.O.J.

In elk boek kwam jij terug, beter
je bleef niet weg, gehecht
als een in een bevroren vore
gevroren haas

Ik zoek verder, laat het
land leegstromen
en vertrouw je toe

Een groot dichter schreef eens
over een instinct
waarmee bestaan zich redt op eigen kracht

Edwin de Groot

Als De Groot al onzekerheid kent, dan weet hij dat goed te verbergen: hier spreekt een dichter met luide, standvastige stem. Zo slaat de lente in, worden in flitsende ritmische halen doeken versneden en rijst een stoer granieten trio stieren op uit zee. De spielerei met bijvoeglijke naamwoorden is een andere kracht: aangebrande klinkers, groengestoppeld geboomte, roodwangige dag.

De Groots Nederlandstalige debuut is buiten Friesland vrijwel onopgemerkt gebleven. Wat maar één ding betekenen kan: zijn bundel is niet door recensenten gelezen, want anders zouden er loftrompetten zijn gestoken en hadden meer mensen van deze prachtige aardse poëzie kennis kunnen nemen. Edwin de Groot bezit de gave.

ZORG EN GENOT

Het is mij vaak uitgelegd, al vroeg ik daar nooit om
Van dat hermetische; dat er geen ontsnappen aan is

Ik denk aan Lucio Fontana met stanleymes
Hoe hij in flitsende ritmische halen
zijn stipt beschilderde doeken versneed
Zo de ruimte achter het doek wou blootleggen zoals grootvader
het opschot uit de boswallen zaagde en je dan de verte erachter
die je al wel wist, kon zien
Ik loop er veel alleen

Volg de paden geplaveid met eigen formules
en bezweringen schitteren met licht en wonder
Ik weet precies waar de kieren zitten
en leg het uit, al vraagt niemand daarom

Edwin de Groot

In hazze is in lokkich bern / Een haas is een gelukkig kind, Edwin de Groot, Uitgeverij De Contrabas, 2013.

(Dit bericht verscheen eerder, op 14-06-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)