Probeerde me tevergeefs een voorstelling te maken van het volgende krantenbericht: ‘Ruim 1500 zeldzame schildpadden zijn op de luchthaven van de Filipijnse hoofdstad Manilla door de douane onderschept. De dieren zaten in de bagage van een Filipijnse passagier verstopt tussen kleding en schoenen.’

De moeder van een van mijn zwagers is overleden. Ze was in de zeventig, ziek en wilde niet meer. Ik heb haar een enkele keer ontmoet maar kan haar niet goed meer voor de geest halen. Op het eind leidde ze een teruggetrokken leven en was enigszins vervreemd geraakt; wat ik spijtig vind. Morgen is er gelegenheid tot afscheid nemen.

In het natuurgebied Zwagermieden is onlangs om een waterrijk deel een hek geplaatst dat broedende weidevogels moet beschermen tegen kleinere grondgebonden predatoren als vos en marter. Dát hek was het doel van mijn wandeling vanmiddag (zie video).

Na het lezen van Anne Fulda’s biografie vind ik Emmanuel Macron een sympathieke noch onsympathieke überambitieuze kameleon. Fulda belicht zijn vele gezichten op vlotte wijze:

‘Iemand die als geen ander zachtmoedig weet te verleiden en die tegelijk wat snoeverig zijn eigen rol durft op te eisen. Hij verstoort grondig en totaal de gevestigde politieke orde, is tegelijk een supergediplomeerde technocraat, en dan ook nog halvelings een rockvedette.’

Wat ik met Macron gemeen heb: een obsessie met vrijheid en onafhankelijkheid: die mogen niet in het gedrang komen. En we houden allebei van ons publiek.

Zwagermieden, 2019 © Ton van ’t Hof

1789, 1830, 1848, 1968, 2018.

Ook míjn wantrouwen jegens de politiek, instellingen, media en vakbonden heeft zich de afgelopen decennia steeds dieper in mijn ziel vastgezet. En de huidige inkomensverdeling is eveneens niet langer in overeenstemming met míjn gevoel van wat eerlijk, billijk is.

We zijn gistermiddag even aangewipt bij mijn ouders in Almere. Pa in de ene hoek van de blauwe bank, ma in de andere. Sinds enige jaren slapen ze ook apart, vanwege gesnurk en andere ergernissen. Op een gegeven moment vertelde pa, de aanleiding weet ik niet meer, dat hij ‘s nachts met een zaklamp naar de wc gaat, om geen andere lampen aan te hoeven doen die ma in haar slaap zouden kunnen storen; boven hun binnendeuren zitten ramen. Ma leek niet te luisteren maar viel toen toch plotseling in:

‘Ja,’ zei ze, ‘hij zat te kakken!’
‘Hoe bedoel je?’ zei pa.
‘Hij zat te kakken!’ Ze wees naar mijn vader.
‘Moet jij ‘s nachts nooit plotseling hoognodig naar de wc?’ verweerde hij zich.
‘Maar dat is niet leuk hoor!’
‘Wat bedoel je nou?’
‘Kakken ja!’
‘Ik zit altijd met de spuitbus klaar om de vieze luchtjes te verdrijven!’
‘Ik vond het helemaal niet leuk.’
‘Ach jij.’

Blijkbaar was mijn moeder geschrokken toen ze ‘s nachts de wc-deur had geopend en daar mijn vader plotseling in het donker had zien zitten, met slechts een flauwe schijn van de zaklamp op zijn gezicht.

Daarna met Ed & Ank uitstekend gegeten bij het gezellige Pallas Athene. Topavondje. De veertig jaar oude Metaxa waarmee we de maaltijd afsloten, doe maar decadent, was superieur.

Nog wat foto’s uit de oude doos ingescand, waaronder eentje van onze kinderen, tussen de duiven van Roermond, rond 1990.

Tim & Anoek, Roermond, ca. 1990