Ooit mocht ik op een warme zomermiddag een poëziefestival openen. Ik las voor uit mijn derde, (zeer) experimentele bundel, Aan een ster / she argued. Er waren twee toehoorders: de organisator van het festival en de volgende dichter die zou optreden. Na afloop voelde ik me een onbegrepen genie.

De muziek van de Amerikaanse componist David Smooke (1969) werd door The New York Times ‘a kaleidoscopic sonic universe where anything could happen’ genoemd en door The Baltimore Sun ‘a highly creative, absorbing experience.’ Ik sluit me daar geheel bij aan. Maar onbegrepen blijft Smooke. Probeer de eerste zeven, acht minuten van onderstaande video te doorstaan, daarna zult u meegesleurd worden.