De truc

‘De truc is altijd,’ zegt Ron Silliman in zijn ontroerende portret van de Canadese dichter David Bromige (1933-2009) in The Grand Piano deel 9, ‘van richting te veranderen.’ Hier wordt de dichter met raadgeving gediend: de weg zelf is je bestemming, maar verander regelmatig van richting om de reis niet tot een sleur te laten geworden; en doe dat niet alleen in het leven maar ook in het vers. Een open deur? Voor sonnettenschrijvers misschien – de volta! – maar ik sta daar toch niet zo vaak bewust bij stil. Bromige deed dat wel, schreef er zelfs gedichten over (in mijn vertaling):

DE DOOD VAN DE POËZIE

Het slechte nieuws werd gebracht.
Je wordt met de dag magerder
en minder substantieel.
Met het einde in zicht
kwam uit de kamer ernaast een onrustige adem
die de hele nacht aanhield
en ’s ochtends
tot onze verbazing
stond je in de deuropening
en droeg een hoofdtooi van eendenveren
en te grote rubberen laarzen.
Je ging ervandoor om aan een triatlon mee te doen.
We zeiden: ‘Dat is poëzie voor jou!’

(Dit bericht verscheen eerder, op 04-08-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)