Reageerbuizen waarin betekenis wordt gebrouwen

De hoofdtechniek die Dara Wier toepast in You Good Thing is duidelijk te zien in onderstaand gedicht, waarin elke regel, veertien in totaal, uit een volledige zin bestaat: juxtapositie op zinsniveau. Het gevaar voor een onsamenhangend verhaal ligt daarbij op de loer. Wier schiet in de bundel ook af en toe uit de bocht. Soms levert de ver doorgevoerde juxtapositie een pareltje van een gedicht op. Wiers gedichten zijn geen bruggen tussen haar gedachten en de werkelijkheid, maar eerder reageerbuizen waarin betekenis wordt gebrouwen.

BEWIJS VAN HET TOENEMENDE GEBREK AAN BEWIJS

Het opgevouwen briefje was in de voering van een jas ingenaaid.
De voering was gemaakt van visschubben.
Jouw testbericht kwam niet door die dag, hoogachtend.
Zich voorbereiden op het gaan aanpakken van wat dwars zit.
Jij wordt een hele beste maat.
Het is in een andere taal, het zijn twee woorden, nogal exotisch.
Dat werd op straat opgevangen.
Wat is er aan de hand met marathons?
Een van hen denkt erover om de trein te nemen en er is er geen.
Dus zegt een man dat het zomer is terwijl het winter is.
Geen reden om daar over te klagen.
Wie niet hoeft te klagen completeert een beeld.
Zijderupsen mopperden dus altijd in de moerbeibomen.
Dat is hun beweging om verloren tijd in te halen.

Dara Wier
Vertaling Ton van ’t Hof

(Dit bericht verscheen eerder, op 20-05-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)

Ogen die ook niet van haar zijn

Dankzij mijn abonnement op alle uitgaven van Wave Books Poetry las ik You Good Thing van Dara Wier. Ik ben aangenaam verrast. Ze slaagt er voortdurend in om me van mijn vertrouwde omgeving te vervreemden en de wereld door andere ogen te laten zien. Ogen die ook niet van haar zijn.

DEZE MACHINE MAAKT FASCISTEN KAPOT

Jouw mieren en mijn mieren troffen elkaar ver weg in de ruimte
Wat me eerst schrik aanjoeg omdat ik vreesde dat ze elkaar troffen
Op de oorlogsvelden. Ik had het mis. Ze troffen elkaar
Om elkaar verhalen over ons te vertellen, ze zijn ongerust. Ze begrijpen
Dat we dingen maken die ons soms kapotmaken. Ze vragen zich af
Wat we denken als we dit doen. Ze hebben gezien
Hoe we zelden goed gebruikmaken van wat we zien.
Ze vragen zich af waarom we amper van onze fouten leren.
Hoe eigenaardig we zijn, mompelen ze tegen elkaar met ontzag
Voor onze roekeloze gewoontes. Het baart ze zorgen dat we zelden
Die ene keuze herkennen waarvan de consequenties niet meer kunnen
Worden teruggedraaid. Hoe schattig lijken onze mieren als ze staan te kijken
Op hun pneumatische onyx poten, gesticulerend om hun dodelijke angst
Voor ons te benadrukken, hoe kunstig hun antennes zijn.

Dara Wier
Vertaling Ton van ’t Hof

(Dit bericht verscheen eerder, op 18-05-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)