Daan Roovers, Denker des Vaderlands, Wij zijn de politiek: ‘Ons grootste probleem is niet zozeer de overheersing van de ene klasse over de andere, of de hardnekkigheid van antiwetenschappelijke scepsis, racisme of homofobie, maar de overheersing van de extreme stem over de gematigde.’

Te veel hooi op mijn vork nemen; nóg zo’n trekje van me.

Kunst, literatuur, poëzie gaan voor alles over ‘dat eerste persoonsperspectief’, de ervaring. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik hiervan overtuigd raak.

Alleen ík kan zeggen wat ik vanbinnen ervaar.

Mijn moeder ziet er sinds ze in Bartlehiem zit gelukkiger uit dan in jaren. Het gevoel bekruipt me dat ze sinds mijn vader ziek werd en verbolgen—zijn gezicht stond sedert eind 2015 op onweer—eenzaam is geweest. Pa kon geen begrip meer opbrengen voor haar voortschrijdende dementie; wat een fucking intermenselijk debacle moet dat zijn geweest.

Kunst, literatuur, poëzie maken het leven niet zozeer ‘aangenamer’, maar ontsluiten het eerste persoonsperspectief, maken het toegankelijker voor ons allen. Iets wat machines niet kunnen doen.

Vanmiddag met moeders naar de kantonrechter in Almere geweest, die het verzoek tot onderbewindstelling & instelling mentorschap ten behoeve van ma—opdat mijn zussen en ik mogen beslissen over financiële en medische aangelegenheden die haar aangaan—inwilligde.

Toen we afscheid namen schudde mijn moeder de kantonrechter de hand en zei doodserieus: ‘Welterusten.’

En vandaag is het precies 33 jaar geleden dat ik ‘ja, ik wil’ zei tegen mijn geliefde.