Een zondag met Bas Heijne, donderwolken, whiskey, Christo, Zátopek & ambitie

img_0689

Lees in Bas Heijne’s essay Onbehagen: Nieuw licht op de beschaafde mens de volgende passage en knik instemmend:

‘Als product van de evolutie blijken we slecht toegerust voor dat zo innig door ons gekoesterde verlichte mensbeeld. Het hartgrondige pessimisme van mijn lievelingsschrijvers, Conrad en Dostojevski, krijgt tegenwoordig door nieuwe wetenschap steeds meer vaste grond onder de voeten. Ik voeg er meteen aan toe: onze “goede” eigenschappen ook, onze natuurlijke neiging tot sociabiliteit, ons vermogen om met anderen samen te werken.’

‘Het wordt nooit wat met ons,’ verzucht ik en denk terug aan brute momenten die ik meemaakte in conflictgebieden. De kameraadschap daarentegen is een gezegend aspect van het beroep dat ik uitoefen.

Na het rake doch ellendige mensbeeld dat Heijne schetst – ‘Hoed u voor de barbaar in je omgeving. En voor de barbaar in jezelf.’ – een eindje wezen fietsen, waarbij we onderweg de voorgenomen route vanwege naderende donderwolken toch maar wat hebben aangepast.

img_0688
Landschap 2, Leeuwarden, 2016, © Ton van ’t Hof

Eenmaal thuis de open haard aangestoken en in kranten, tijdschriften en boeken gedoken. Glas whiskey erbij. Wat ik zoal tegenkwam:

img_0690
‘Wrapped Look Magazine’, Christo, 1964, editie van 100 gesigneerde en genummerde exemplaren

Gingen ze in 1964 nog voor $ 200 per stuk van de hand, tegenwoordig doet een door Christo ingepakte Look $ 20.000.

In de London Review of Books worden twee biografieën van de legendarische Tsjechische langeafstandsloper Emil Zátopek (1922-2000) besproken. Zátopek won op de Olympische Spelen in 1952 een gouden medaille op de 5 km, 10 km én de marathon. En dat op dit dieet:

‘He had an odd diet, fuelling himself before races with beer, cheese, sausages and bread. He drank strange concoctions [brouwsels] that he thought would improve his performance: the juice from jars of pickles; a mixture of lemon juice (for vitamin C) and chalk (he thought the calcium would protect his teeth). He ate the leaves of young birch trees [berkenbomen] because he had noticed that deer did so. Deer run quickly, he reasoned, so he might too. He experimented with eating dandelions [paardenbloemen], as well as “vast quantities of garlic”, and when people asked him why he told them: “The hare runs through the woods, eats what he finds – and he’s fine.”‘

En, ergens aan het einde van de middag, denk ik plots: Hoe maak ik van dit blog een amazing blog? Hier spreekt ambitie uit. Ik word er zelfs verlegen van.

Onbehagen: Nieuw licht op de beschaafde mens, Bas Heijne, Ambo|Anthos, 2016: via bol.com.