Volgens de wetten van de biologie volgt na bloei verdorring. Niet alleen op individueel niveau maar ook op dat van soorten:

‘Door puur geluk of betere aanpassingen slagen enkele soorten erin hun grenzen te ontlopen, althans een poosje. […] Hun populaties groeien met enorme snelheid; ze maken zich meester van enorme gebieden, overweldigen hun milieu alsof niets hen stoppen kan. En dan rennen ze tegen een muur aan. Ze verdrinken in hun eigen afval. Ze verhongeren. Iets ontdekt hoe het ze kan opeten.’

In het eerste hoofdstuk geeft Mann er diverse voorbeelden van: bruine boomslangen in Guam, waterhyacinthen in Afrikaanse rivieren, konijnen in Australië, Birmese pythons in Florida.

‘De wereld heeft nu zo’n 7,3 miljard inwoners. De meeste demografen menen dat de wereldbevolking rond 2050 de tien miljard, of net wat minder, zal bereiken. Tegen die tijd is de groei er waarschijnlijk wel uit – als soort zitten we dan rond ons “vervangingsniveau” en krijgt elk stel gemiddeld net genoeg kinderen om het totale aantal op peil te houden.’

Te midden van een mêlee van feiten en veronderstellingen beantwoordt Mann de vraag of de mensheid gedoemd is zichzelf te vernietigen uiteindelijk met ja. Maar hij houdt daarbij wel een slag om de arm: ‘Het idee dat we een magische uitzondering zouden kunnen vormen is simpelweg onwetenschappelijk. Waarom zóúden we? Is er ook maar iets waaruit blijkt dat we bijzonder zijn?’

Door naar de volgende hoofdstukken.

11.54 u. Terug van het ziekenhuis. Uitslag endoscopie: brandschoon vanbinnen. Loos alarm dus. Opgelucht.

16.37 u. Morgenochtend een endoscopie. Lijkt mosterd na de maaltijd nu de darmklachten vrijwel zijn verdwenen. Maar je weet natuurlijk nooit. Ik ben licht gespannen. Lunch was laatste maaltijd. Straks een laxerend middel innemen.

17.29 u. Eerste glas laxeermiddel ingenomen. Nog vier glazen te gaan, binnen een uur. Het smaakt vagelijk naar citroenlimonade.

19.10 u. Begonnen in De Tovenaar en de Profeet. Twee grondleggers en hun concurrerende ideeën over een leefbare toekomst op onze planeet van wetenschapsjournalist Charles C. Mann (Nieuw Amsterdam, 2018).

‘Rond het jaar 2050 zal de wereldbevolking de tien miljard bereiken. Kan onze planeet dat aan? In wat voor wereld leven we dan?’

20.43 u. Eerste toiletbezoek.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof