Hahaha, die Pfeijffer, de leperd, buit de politieke situatie in Italië uit om de aandacht weer eens op zichzelf te vestigen: ‘In gedachten worden er koffers gepakt.’ Poepzak.

Stel dat ik hier toeter dat alle dichters, ongeacht man of vrouw, hetzelfde zouden moeten verdienen! Gelijk loon voor hetzelfde werk. Wat dan, ja?

In het VK mogen ze niet meer in stereotypes denken.

Hans Kazàn op Lowlands!

Las onderstaand gedicht van de Amerikaanse dichter Caleb Beckwith, dat is opgenomen in zijn bundel Political Subject (2018):

MUSEUM OF CAPITALISM

partial
critique

Een summier gedicht. Over een museum. Waar je, denk ik dan, kapitalistische voorwerpen van enige culturele waarde kunt bezichtigen. Op een toekomstig tijdstip, als we het kapitalisme ten grave hebben gedragen—postkapitalistisch.

In wat volgt herken ik echter geen voorwerp maar een uiting van of over het museum. In het eerste geval zou ‘gedeeltelijk kritiek’ leveren op het kapitalisme een taak van het museum kunnen zijn. In het tweede heeft de uiting iets weg van een verwijt: het museum levert slechts ‘gedeeltelijk kritiek’ op het kapitalisme.

En wie weet verdwijnt het kapitalisme dankzij zijn fenomenale aanpassingsvermogen wel nooit helemáál uit ons DNA en zit er ook aan een postkapitalistisch tijdperk nog een kapitalistisch luchtje!

Over de oorsprong van dit gedicht zei de dichter onlangs zelf: ‘Museum of Capitalism was a direct response to the Museum of Capitalism exhibition held in Oakland last summer. The show asked artists to imagine a future after capitalism by presenting it as a retrospective museum exhibition (much like we might find for past civilizations at your local history museum), but, to my mind, it did little to trouble the commodity form of the art objects it presented. That’s to say I liked a lot of the work a great deal, but felt the conceit was only half-realized.’

Oudebildtzijl, 2019 © Ton van ’t Hof