Een kaal geluid een zekere vrijheid geven

Ik heb dichter en beeldend kunstenaar Bas Geerts eenmaal ontmoet. We traden beiden die avond op. Hij las zijn gedichten niet voor maar toonde ze op een groot scherm. Ik herinner me kale regels en juxtaposities die regelmatig een lach ontlokten. Online vind ik abstracte schilderijen van zijn hand, lees ook dat hij zich in de muziekwetenschappen heeft weten te bekwamen.

Maar nergens iets over zijn poëtica. Wel kom ik een video tegen, waarin Geerts de visie en werkwijze uiteenzet van zijn overleden partner en componist Margriet Hoenderdos. Hij weet haar opvattingen goed te verwoorden. Wat mij bijblijft is haar verlangen om ‘een kaal geluid een zekere vrijheid te geven’, omdat Geerts dat in zijn gedichten vervult.

In winterreis wordt tegen de achtergrond van een winterlandschap het verglijden van de tijd beschreven. Niets is blijvend. De spanning in het leven meldt zich aan in de vorm van iets tijdelijks, wat we mogen hopen te zien en, in korte tijd, te beleven. Dan ook breekt de zon even door, verandering die zich voltrekt. Naderhand resten ons nog onze herinneringen.

Geerts gebruikt een beperkt vocabulaire om het thema te verwoorden. Een deel ervan is verbonden met het ritme van de tijd en wordt enige malen herhaald: dag, avond, nacht, zon, maan, licht, donker etc. Interpunctie ontbreekt evenals het gebruik van hoofdletters. De regels zijn kort en het veelvuldig toegepaste enjambement houdt het tempo vast of laat het, bij een verandering, stokken.

winterreis is een relaas zonder helden; mensen komen er nauwelijks in voor. We kijken naar oerkrachten die zich aangrijpen. In die opzet is de bundel geslaagd. Aan de andere kant blijf ik zitten met de aanwijzingen die zouden kunnen aantonen dat we hier door de ogen kijken van iemand die verdriet verwerkt. Die spanning had verder mogen worden opgevoerd.

winterreis, Bas Geerts, Halverwege Boeken, 2013

(Dit bericht verscheen eerder, op 07-06-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)