‘Een mens krijgt terug wat hij geeft. Anders is het niet,’ zegt Arthur Japin in Zoals dat gaat met wonderen. Dagboeken 2000-2007. Waar A.H.J. Dautzenberg zich met zijn openheid in Ik bestaat uit twee letters al direct voor me won, weet ik na bijna honderd bladzijden nog altijd niet goed wat ik aan Japin heb. Hij komt sympathiek noch onsympathiek op me over, is afstandelijk en dan weer niet. Misschien dit: Japin is zich tamelijk bewust van zijn imago, waar Dautzenberg er niet om lijkt te malen. Mmm. Zoetsappig is ook een woord dat somtijds bij Japin past.

Met de strijd om de Johan Cruijff Schaal is gisteravond het voetbalseizoen weer begonnen: PSV-Feijenoord. En ik heb sinds enige weken Fox Sports, yeah! Detail: halverwege de eerste helft wordt er, vanwege de hitte, een drinkpauze ingelast. Feijenoord is de betere ploeg en wint na penalty’s. Noviteit: de penalty’s werden genomen volgens de reeks ABBAABBAAB.

Kreeg gisteren, out of the blue, een berichtje van W. dat me deed schrikken: ‘ik wens je het goede toe. er is niets anders -‘. Op mijn vraag of hij oké was kwam geen antwoord. W. heeft een moeizame verhouding met zichzelf en de wereld. Omdat hij al eerder ingeklapt is geweest, denk je bij zo’n berichtje toch ook aan het ergste: zelfmoordplannen. Maar vanochtend vroeg een teken van leven, dat je eerst oplucht en dan pas bedrukt: ‘tis weer mental breakdown time, zucht’.

Merlijn Kerkhof mag Bach dan het einde vinden – ‘Hij is de grootste componist uit de wereldgeschiedenis.’ – maar ík word gek van al die overdaad en meerstemmigheid laat staan dat foeilelijke trompetgeschal! En ik heb het geprobeerd, telkens weer, van de Brandenburgse concerten tot de Hohe Messe en de Matthäus-Passion, maar Bachs muziek kan me maar niet bekoren.

Japin wordt steeds onuitstaanbaarder, is een verwaande kwast:

‘Kort daarna, terwijl ik wacht op mijn aansluiting, overstromen ze het vliegveld van Lissabon op hun terugweg van de Algarve. Klootloze mannen, vrouwen aan wie beloofd was dat ze krachtig en zelfstandig konden worden en die nu met neergetrokken mondhoeken hun verlies uitzitten; Nederland heeft er onevenredig veel van. Bang voor elkaar zitten zij zo meteen weer met dezelfde kapsels in kakikleurige vrijetijdsbroeken met splitje in hun plastic tuinstoel. Een krant bepaalt wat van belang is in hun wereld. Ze nemen een foto van het bord departures omdat hun vluchtnummer erop staat. Nederland heeft er wel onevenredig veel van.’

Zoals dat gaat met wonderen gaat onuitgelezen de kast in.

63E23739-B8A3-435A-ADAB-82ADFAEEB594
Wyns, 2018 © Ton van ’t Hof

Ook een chroniqueur zit weleens om een onderwerp verlegen. Je hebt van die dagen dat er zich geen noemenswaardige gebeurtenissen hebben voorgedaan.

Terwijl ik deze regels opschrijf komt er een e-mail van mijn energieleverancier binnen: ‘Uw verbruiksoverzicht’ van de maand juli:

Verbruik: stroom 131 kWh, gas 32 m3 = € 42,72.
Teruglevering: stroom 391 kWh = € 69,95.

Dankzij onze zonnepanelen springen we er deze maand op energiegebied dus mooi uit.

Waar iedere zichzelf respecterende chroniqueur zich evenzeer over buigen moet is vorm, het pak waarin je je woorden hijst alvorens je ze het podium op laat gaan. Kleren maken de man, en vrouw. Vorm draait principaal om onderscheid.

En eenmaal óp het podium is het niet erg als het er, zo nu en dan, heftig aan toegaat:

‘Het voorrecht van de schrijver is dat zijn inbreng emotioneel mag zijn. Het is misschien wel een van de beste redenen waarom iemand schrijver zou willen worden.’ – Arthur Japin

Maar zorg wél dat je ook iets te vertellen hebt:

‘Ik kan me het leven niet zonder oordelen voorstellen.’ – Anil Ramdas

33 km gefietst: Ritsumazijl-Menaam-Bitgum-Stiens. Onderweg samen de mogelijkheden tot een tiny house afgetast. Langzamerhand begint er zich een idee te vormen. Duurzaam buiten wonen lijkt ons devies. Ik ben benieuwd of, en zo ja, wat hier uit voort gaat komen.

E51A91A7-82B3-4393-9B9F-41BFFEEC0CFE
Sint Annaparochie, 2018 © Ton van ’t Hof