Claude Monet had geen behoefte aan gedachten achter een schilderij: hij schilderde naar de natuur, construeerde zijn voorstellingen niet, maar legde en plein air vast wat het oog zag.

Na de vroege dood van zijn echtgenote Camille in september 1879 vluchtte een verdrietige Monet in zijn werk. Hij woonde op dat moment met zijn kinderen in het dorp Vétheuil, dat zo’n zestig kilometer ten noordwesten van Parijs aan de Seine ligt. De winter die volgde was steenkoud en duurde lang. Monet maakte een reeks winterlandschappen, waarvoor hij ‘Siberische temperaturen’ moest trotseren. Voor onderstaand schilderij zette hij zijn ezel midden op de bevroren Seine neer.

‘Gezicht op Vétheuil, winter’, Claude Monet, 1879-1880, 60 x 91 cm, privécollectie
Toen Monet weer eens in geldnood zat, bood hij dit werk aan ene Faure te koop aan. Die antwoordde: ‘Mijn beste Monet, ik zou u er nog geen 50 francs voor betalen. Kijk, het is een stuk canvas waarop u wat wit heeft gesmeerd! U kunt niet serieus zijn!’

Uiteindelijk sleet Monet het aan iemand anders. Jaren later en inmiddels gefortuneerd was Monet in de gelegenheid om het schilderij terug te kopen. Toen Faure hem weer eens opzocht en het doek zag riep hij: ‘O! Wat is dat goed! Wilt u het me verkopen?’ Waarop Monet zei: ‘Ik heb het u al eens eerder aangeboden, en toen wilde u me er nog geen 50 francs voor geven.’ ‘Dat is onmogelijk,’ sprak Faure beteuterd, ‘dat moet een ander zijn geweest. Wilt u er 600 francs voor hebben?’ ‘Nog geen 6000,’ reageerde Monet, ‘ik bewaar het.’

Vétheuil, ca. 1950
(Gebruikte bron: De nieuwe bril van Monet: Anekdotes over de Franse impressionisten en hun tijdgenoten, Antoon Erftemeijer, Becht, 2002.)

Meer blogberichten over Monet: Posts tagged Claude Monet.

‘Zonder verftubes zouden er geen Cézanne, Monet, Sisley of Pissarro zijn geweest, niets van wat de journalisten later het impressionisme gingen noemen,’ stelde Renoir ooit. Zo lees ik in Antoon Erftemeijers De nieuwe bril van Monet: Anekdotes over de Franse impressionisten en hun tijdgenoten (Becht, 2002). En ben er even stil van.

Renoir wijst hier op de mogelijkheid die de vinding ‘metalen verftube’ rond 1850 schiep: buiten schilderen. Dankzij de tube droogde de verf niet op, kon je die kant en klaar-en-klaar meenemen. Het bos of veld in.

Zo belangrijk kan een ogenschijnlijk klein dingetje zijn. En wat me ook verrast: dat Pierre-Auguste Renoir (1841-1919) zich dit al realiseerde.