1789, 1830, 1848, 1968, 2018.

Ook míjn wantrouwen jegens de politiek, instellingen, media en vakbonden heeft zich de afgelopen decennia steeds dieper in mijn ziel vastgezet. En de huidige inkomensverdeling is eveneens niet langer in overeenstemming met míjn gevoel van wat eerlijk, billijk is.

We zijn gistermiddag even aangewipt bij mijn ouders in Almere. Pa in de ene hoek van de blauwe bank, ma in de andere. Sinds enige jaren slapen ze ook apart, vanwege gesnurk en andere ergernissen. Op een gegeven moment vertelde pa, de aanleiding weet ik niet meer, dat hij ‘s nachts met een zaklamp naar de wc gaat, om geen andere lampen aan te hoeven doen die ma in haar slaap zouden kunnen storen; boven hun binnendeuren zitten ramen. Ma leek niet te luisteren maar viel toen toch plotseling in:

‘Ja,’ zei ze, ‘hij zat te kakken!’
‘Hoe bedoel je?’ zei pa.
‘Hij zat te kakken!’ Ze wees naar mijn vader.
‘Moet jij ‘s nachts nooit plotseling hoognodig naar de wc?’ verweerde hij zich.
‘Maar dat is niet leuk hoor!’
‘Wat bedoel je nou?’
‘Kakken ja!’
‘Ik zit altijd met de spuitbus klaar om de vieze luchtjes te verdrijven!’
‘Ik vond het helemaal niet leuk.’
‘Ach jij.’

Blijkbaar was mijn moeder geschrokken toen ze ‘s nachts de wc-deur had geopend en daar mijn vader plotseling in het donker had zien zitten, met slechts een flauwe schijn van de zaklamp op zijn gezicht.

Daarna met Ed & Ank uitstekend gegeten bij het gezellige Pallas Athene. Topavondje. De veertig jaar oude Metaxa waarmee we de maaltijd afsloten, doe maar decadent, was superieur.

Nog wat foto’s uit de oude doos ingescand, waaronder eentje van onze kinderen, tussen de duiven van Roermond, rond 1990.

Tim & Anoek, Roermond, ca. 1990

Op en neer naar Almere geweest. Toen ik even na tienen arriveerde, waren pa & ma net klaar met hun ontbijt. Pa staat tegenwoordig rond negenen op en ma was al vroeg met mijn zus wezen wandelen. Koffie gedronken en over koetjes en kalfjes gepraat; voor diepzinnigheid zijn ze ondertussen te oud geworden. Nadat ik bedankt had, schonk pa zichzelf al om kwart over elf een groot glas witte wijn in. Toen wist ik zéker dat hij hersteld was van zijn dip van vorige week. Ma had zichtbaar plezier in het bakken van drie luncheieren met wat spek – dát gaat haar nog goed af; ze vroeg wel of ik ze uit de pan wilde halen. ‘Waarmee doe je dat?’ ‘Met een spaan, ma.’ ‘Oh ja,’ zei ze, ‘zo heet zo’n ding.’ Het zijn heus waar schatten hoor. Vlak voor de ultrakorte bergetappe van vandaag, die door Nairo Quintana werd gewonnen, weer thuis. Tom Dumoulin klom zich naar de tweede plaats in het algemeen klassement.

4DFB15E0-92AD-445C-9973-6780A60FED29
Pa & ma (‘Maak je een foto? Ik sta altijd slecht op foto’s!), Almere, 2018 © Ton van ’t Hof

Ontwaakt uit een droom, die me nog helder voor de geest staat. Ik ben met een gezelschap op weg naar een cursus. Het is vroeg in de ochtend. Ik heb mijn uniform aan. De cursus begint met een maaltijd. Ik hoor het woord ontbijt vallen maar er is alleen maar soep. Op vier mensen na verdwijnt iedereen. Drie vinden tussen het gebruikte servies op de tafels nog een schone soepkom en scheppen soep op. Ik herken ze: Noor Agter, Peggy van Leeuwen-Tjoh en Eric Burmeister. Ik vind alleen een vieze kom, ga op zoek naar een waterkraan om hem af te wassen en word wakker.

Gisteravond had Anoek, die enkele dagen bij ons logeert, heerlijke Indiase bonensoep gemaakt, het restje heb ik vanochtend opgegeten. 

Vanmiddag vier ik mijn verjaardag met familie en enkele naaste buren. Mijn moeder belde op dat ze niet kunnen komen omdat mijn vader ziek op bed ligt. Die ouwe, hij wordt 85 dit jaar, kan zo’n reis en feestje simpelweg niet meer aan. Lichamelijk niet, z’n hart werkt nog maar op halve kracht, en geestelijk ook niet. Hij kan alleen al de gedachte aan een vermoeiende autorit van Almere naar Leeuwarden en weer terug niet langer verdragen. Ik belde mijn jongste zus, met wie ze mee zouden rijden. Ook zij had het net gehoord. Ze zei dat hij gisteren al was begonnen met kreunen en steunen. Het is jammer, maar ook goed zo. Het komt zoals het komt. Hennie en ik gaan volgende week even bij ze langs. Ik hoop maar dat ie de komende hittegolf weet te doorstaan.

Hennie werkt zich uit de naad, staat al twee dagen in de keuken. Topwijf.

B7999352-DE07-4CF3-8321-AD75EEA82CA0
2018 © Ton van ’t Hof

Tijdens de eerste langere wandeling sinds ruim een week vanochtend niet al te veel last gehad van mijn achillespees. Over een paar dagen ben ik weer helemaal boven Jan. Onderweg nagedacht over hoe we personen aan de hand van feiten kunnen omschrijven. Hamvraag in dit kader: welke feiten belichten we wel en welke niet? Het kiezen van een invalshoek kan daarbij helpen. De opsomming hieronder is mijn antwoord op de vraag: welke feiten vormen de grondslag voor wie je denkt te zijn? Nu ik de reeks nog eens doorneem ben ik overigens niet zo zeker meer van mijn zaak.

Een chronologie:

1959: Anton Theodoor, roepnaam Ton en eerste kind van Lambertus Ludovicus Theresia van ‘t Hof en Maria Geertruida Margaretha van ‘t Hof-Leupen, wordt geboren in Haarlem.

1961: Wordt broer van zus Garrie.

1963: Wordt broer van zus Ankie.

1970: Wordt lid van voetbalvereniging Racing Club Leiderdorp.

1978: Gaat niet naar de kunstacademie.

1982: Slaagt aan de Koninklijke Militaire Academie en wordt bevorderd tot Tweede Luitenant.

1984: Drinkt voor het eerst een glaasje grappa.

1986: Trouwt met Hinke Trijntje (Hennie) Brandsma. Wordt vader van zoon Tim.

1987: Verhuist naar Heinsberg-Kempen, Duitsland.

1988: Wordt vader van dochter Anoek.

1995: Koopt eerste huis, in Apeldoorn.

1997: Begint weer gedichten te schrijven. Wordt in het kader van de Joegoslavische oorlogen uitgezonden naar het Combined Air Operations Centre (CAOC) Vicenza, Italië, en vervult daar de functie van Senior Operations Officer.

2003: Drukt 112,5 kilo.

2005: Richt samen met Chrétien Breukers poëzieweblog De Contrabas op.

2006: Wordt Commandant van het Air Operations Control Station Nieuw Milligen.

2008: Wordt uitgezonden naar Kandahar, Afghanistan, en vervult daar de functie van Deputy Commander Kandahar Airfield.

2013: Voelt zich vernacheld door collega’s.

2014: Krijgt te horen dat hij lijdt aan chronische lymfatische leukemie.

2015: Koopt laatste huis, in Leeuwarden.

2017: Gaat met functioneel leeftijdsontslag. Publiceert zijn elfde poëziebundel Dichter & andere dingen. Begint weer te schilderen.

4FF2B0A9-97A8-4B6F-AD07-DDA774AA8530
Oude Meer, Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof