Vandaag tachtig jaar: de bekende Amerikaanse ‘minimal music’ componist Philip Glass. Hij zou zelf liever als schrijver van operastukken worden herinnerd. Ooit moest hij bijbeunen voor de kost:

‘Like Reich, Glass made his living outside academia, driving taxis and doing odd jobs. The two minimalists briefly formed a company called Chelsea Light Moving and eked out a wage carrying furniture up and down the narrow staircases of New York walk-ups. Glass also worked as a plumber, and one day installed a dishwasher in the apartment of the art critic Robert Hughes, who could not understand why SoHo’s composer laureate was crawling around the floor of his kitchen.’ – Alex Ross in The Rest Is Noise: Listening to the Twentieth Century (Picador, 2007)

Voor de documentaire Koyaanisqatsi (1982) schreef Glass prachtige maar verontrustende repeterende muziek. Een eerbetoon aan een van mijn geliefde componisten: