Na zijn surrealistische periode keerde Alberto Giacometti tegen zijn veertigste, omdat zijn gevoel hem dat ingaf, terug naar het schilderen en beeldhouwen naar de natuur. Hij nam zich daarbij voor een volstrekt eigen stijl te ontwikkelen: zíjn beeld van de realiteit, zíjn kijk op de wereld. Regelmatig liet hij in deze context weten niet in kunst geïnteresseerd te zijn maar in waarheid. Zíjn waarheid uiteraard. Als hij aan een schilderij of beeld werkte, probeerde hij alle schilderijen en beeldhouwwerken te vergeten die ooit het licht hadden gezien. Dat was zijn foefje. Het leidde tot een aarzelende, in onzekerheid rondtastende werkwijze, die we vanaf dan in al zijn kunstuitingen terugvinden; deze vertwijfeling werd zijn handelsmerk en maakte hem wereldberoemd. Het dressoir hieronder schilderde Giacometti in 1957.

img_0011

Dit stilleven is geen meesterwerkje, nee, maar wél mijn eerste studie in 25 jaar tijd. Ik heb het penseel weer opgepakt. Een digitaal penseel, welteverstaan. Gaf me daartoe gisteren een iPad Pro, een Pencil en de app Procreate cadeau en begon prompt digitaal te schilderen. Iets wat ik nog nooit eerder gedaan had. Met binnen een uurtje onderstaand schilderij tot resultaat. Ik ben het nog niet helemaal verleerd.

img_0005
Fruitschaal, 2018 © Ton van ‘t Hof