Wie heeft meer dan genoeg en geeft het aan de wereld?

6E44E155-F54A-4E98-A384-3FA6BBF9C581

Tsjaarder Feart bij Wirdum, 2018 © Ton van ’t Hof

51C8AA69-F527-4A3F-91D1-500A371D2401

Haven, Le Havre, Serie Albert Marquet, nr 1, 2018 © Ton van ’t Hof

Gewandeld, boodschappen gedaan, restjes van gisteren opgegeten.

‘Bij het regeren van mensen en het dienen van de natuur gaat er niets boven zuinigheid en matiging.’

Ook nog een tweedehands boek besteld: Slow. Een wereldwijde revolutie van Carl Honoré. Over onthaasten. Uit 2004; ik ben niet zo snel.

De woorden slow life duiken al enige tijd met regelmaat in mijn gedachten op. Geen idee waarom. En er bleek dus al een boek over te bestaan.

Wat me aan de Tao bevalt: de suggestie tot niets doen. Niet de baas spelen. Geen plannen maken. Ideeën laten varen. Je niet met anderen bemoeien. Nada, niks. Anderen zichzelf laten worden en de wereld zichzelf laten regeren.

Lijkt me wel wat.

E098781B-F51A-4571-AF6D-87614AB02E77

Skûtsjesilen op het Pikmar bij Grou, 2018 © Ton van ’t Hof

Een bescheiden wandeltocht vandaag: van Jistrum naar Kootstertille en weer terug. Langs water en door weilanden. En een industrieterrein. In Kootstertille, dat aan het Prinses Margrietkanaal ligt, wordt onder andere zand, beton en asfalt verhandeld. Ik had meer oog voor de schapen en hun jongeren.

6A73281F-A056-41A4-AB22-C08663A48D67

4BDA5618-12EB-4D1A-9377-282320D94E46

Jistrum, 2018 © Ton van ’t Hof

Tijdens onze fietstocht gisteren zagen we deze grutto in een weiland tussen Blessum en Hoptille in.

C94BA9F7-54A0-4065-9AE6-84762D054CB1

Grutto, 2018 © Ton van ’t Hof

B314576A-40CD-48A2-AF0A-266CF8ADBA18

Betrokken ochtend in Kerlouan, Bretagne, 2018 © Ton van ’t Hof

769F7E23-0EF8-4A8B-A350-3B9EA79E941B

Bretonse koe, 2018 © Ton van ’t Hof

Krabbels bij Frédéric Gros’ Wandelen. Een filosofische gids (De Bezige Bij, 2013):

Een man moet zien, voordat hij praat.

Rousseau keek niet alleen maar stelde zichzelf tijdens zijn lange, lange wandelingen ook vragen, en voelde in zichzelf langzaam ‘de tengere en trillende gedaante’ ontwaken van een primitief, wild, onschuldig mens. Waarna hij zijn beroemde tweede Discours schreef.

Wandelen, zeker op oudere leeftijd, kan ook leiden tot loslaten. In wat Gros daarover te zeggen heeft weerklinken oosterse wijsheden:

‘Daarmee bedoel ik: er is niets meer te hopen of te verwachten. Alleen maar leven, het bestaan zijn gang laten gaan. Omdat je niet meer iemand hoeft te zijn, laat je een stroom door je heen spoelen, of liever gezegd, een beekje dat het bestaan in stand houdt.’

Ik herken dit.

Ook Thoreau was een fervent wandelaar: wat hij zag maakte hij tot zijn bezit, beelden, die hij opzij zette ‘voor slechte dagen.’

Kant wandelde elke dag één uur lang, nam altijd dezelfde route door park en stad, bewoog om gezondheidsredenen.

Wandelen = verplichtingen aan je laars lappen.

Wandelen = een verheerlijking van de traagheid, en eenvoud.