Ik ken mezelf een klein beetje, de ervaringen die ik heb opgedaan. Maar veel meer dan dat weet ik niet.

Wat ik niet weet is, bijvoorbeeld, of er een innerlijke vrede bestaat die níet afhankelijk is van gezondheid, macht, succes, geld of zintuiglijke genoegens. Maar iets in me vermoedt dat die bestaat.

En dat ‘iets’ wat in me zit begint, zo lijkt het, zaken voor me te regelen. Alsof het de weg aan het effenen is, ruimte aan het scheppen en tijd aan het vrijmaken is voor een zoektocht, een ontdekkingsreis. Zelfs Stanza heeft eraan moeten geloven.

Alsof ik geen zin meer heb om mijn tijd op te splitsen en me nog meer wil wijden aan wat me op dit moment het meest essentieel lijkt.

En het draait allemaal, zo wordt mij ingefluisterd, om míjn antwoorden op de meest fundamentele vragen van het leven.

Er hangen veranderingen in de lucht.

Aanwinsten:

  • De monnik en de filosoof: Gesprekken over boeddhisme en het westerse denken, Jean-François Revel & Matthieu Ricard, Asoka, 2e druk 1999, 2e-hands, € 9,90.
  • From Our Hearts to Yours: New Narrative as Contemporary Practice, onder redactie van Rob Halpern & Robin Tremblay.McGaw, On Contemporary Practice, 2017, € 39,75.

Aantekeningen bij From Our Hearts to Yours (1)

In mijn oeuvre heb ik mijn taalpraktijken opgetekend, mijn worstelingen. Mijn worstelingen met taal, mezelf & de wereld. In Aan een ster / she argued, dat ik in Afghanistan schreef, was die strijd zeer hevig. Heviger dan ooit.

Ook in mijn conceptuele gedichten laat ik mezelf zien. Ik ontkom er niet aan. Wil dat ook helemaal niet.

Elk gedicht van mij is een inmenging in mijn leven, bemoeit zich er ongevraagd mee.

Met de rol die ik – oh almighty me – het toeval in de totstandkoming van sommige van mijn werken laat spelen, breng ik een dronk uit op de mogelijkheid dat dingen ook heel anders (zouden) kunnen (hebben) gaan.

Dit recept heb ik gisteravond gemaakt en vond ik zó lekker, dat ik het nog een keer wil maken. Daarom bewaar ik het hier. Het is van Klaas Kasma en stond in de Leeuwarder Courant van 2 november jl. Omdat er geen groene kool te krijgen was heb ik spitskool gebruikt. Pas op met zout. En nierboontjes zijn kidneybonen. Eenvoudig maar overheerlijk herfstrecept.

Toen ik ruim twee jaar geleden voor het eerst voorbij het atelier van Dirk Beintema liep, wist ik meteen dat we onszelf ooit een schilderij van hem cadeau zouden doen. Als geen ander weet hij de ruimte, het licht, de ziel van het Friese landschap vast te leggen. Vandaag was het dan zover. Na lang wikken en wegen kozen we voor ‘Bloeiend gras in Hogebeintum’, dat Beintema in 2015 schilderde. We kennen de plek goed, hebben er rondgewandeld en zijn er verschillende malen langs gefietst. Het kerkje staat op de hoogste terp van Friesland.

Bloeiend gras in Hogebeintum, Dirk Beintema, 2015, 80 x 100 cm

Droomde vannacht dat ik langs het logistieke centrum van bol.com reed en bewonderend naar het immense gebouw keek, dat ik overigens in werkelijkheid nog nooit gezien heb. Even later passeerde ik nog een gigantisch pand, dat van amazon.com bleek te zijn. ‘Amazon gaan binnenkort ook papieren Nederlandstalige boeken verkopen,’ zei ik tegen iemand in de auto en grinnikte alsof het een meesterlijke zet betrof, ‘die ze dan inkopen bij bol.com.’ Weird, man.