Na autopech en fileleed gistermiddag aangekomen in Le Mesnil-Geoffrey, waar we zijn ondergebracht in de voormalige kasteelbakkerij.

Verdomd goed geslapen. Bij het ontwaken: fluitende vogels & windkracht zes.

Geen wifi, nauwelijks verbinding met een mobiel netwerk.

Wel veel goede zin.

Le Mesnil-Geoffrey, 2021 © Ton van ’t Hof

Koffers uit de mottenballen gehaald, regenjassen gepakt,

wandelschoenen.

Normandië here we come!

Invarianten: de sublieme groenen.

Varianten: klif & calvados.

Onze tuin in Brantgum

Vraag me naar het hoezo van wat ik zeg en ik zal je een redelijk argument geven.

Meer kan ik niet doen. En meer hoeft ook niet.

Wie daarentegen woorden de ruimte geeft, begeeft zich op het vlak van de poëzie.

Bedenk wel: als woorden de ruimte krijgen, krijgen waarheden dat ook. Evenals onwaarheden.

Wat ik in het hoge noorden zocht en vond? Meer ruimte, ademruimte.

Brantgum, 2021 © Ton van ’t Hof

Niet onbelangrijk: een uitdrukkingswijze die aanschouwelijk is en concreet, en weet te plezieren.

Dan pas de logica. (De wat?)

Daar ben ik heilig van overtuigd. (Op mijn knieën, handen gevouwen.)

De eerste verse doppers uit eigen tuin! Piepklein, klavergroen en gedoopt in kokend water.

De begeleidende tripel kwam uit Gulpen, wie schoan os Limburg is.

En het engagement! Waar is het engagement?

De grote wilg van Waaxens, 2021 © Ton van ’t Hof

Richtingenstrijd. Ik kwam het woord in een recensie tegen: er is geen verzoening maar strijd nodig tussen ‘de schrijvers die zich committeren aan maatschappelijke verandering en vernieuwing – en zij die dat niet doen.’

Om reden dat het vermogen van ‘meer radicale elementen’ om ‘literaire en maatschappelijke vernieuwing vorm te geven’ door ‘zij die dat niet doen’ wordt verzwakt en ingekapseld.

‘Zij die dat niet doen’ dienen dus te worden bestreden.

Zo simpel ligt dat.

‘Het versteende neoliberale Nederland van vandaag kan juist een dosis verscherping en politisering gebruiken.’

Opdat u weet dat uw boek voortaan ook vanuit deze invalshoek kan worden beoordeeld.

Beoordelingen die u best met een korreltje zout mag nemen.

Ja ja, de dag, die het niet met minder deed dan regen en een tegenspartelende pijpenbuiger.

Wat er nog bovenop kwam is de moeite van het onthouden niet waard.

Hoewel, het loopje op en neer naar de supermarkt in Holwerd was toch hemelsmooi! Dwars door ontluikende korenvelden, gehuld in adembenemende kleuren groen.

Om van gele Mathieu van der Poel maar niet te spreken!

Godsamme, wat een dag, eigenlijk!

Holwerd, 2021 © Ton van ’t Hof

‘Iedere kunstenaar heeft op enig moment in zijn carrière wel getracht gedichten te schrijven.’ – Georg Baselitz

Uit de kluiten gewassen hortensia’s uitgegraven en ingeladen, in Bolsward, een aanhanger vol.

Stonk na afloop een uur in wind. Wat een bekentenis is.

Later nog verwarmingsbuizen gehaald, en olijven o.a.

Was geroerd door de zeer geëmotioneerde etappewinnaar Cavendish, die ondanks alle tegenslagen de afgelopen jaren in zichzelf is blijven geloven.

Jong korenveld, Brantgum, 2021 © Ton van ’t Hof

Zijn er waarheden die pas in en door het poëtisch spreken gesticht worden? Kan poëzie in dienst staan van waarheid? En zo ja, hoe? En over wat voor een soort waarheid of waarheden hebben we het dan eigenlijk?

Bestaat er zoiets als het poëtisch weten?

Waarom dit me interesseert? Ik zal het nooit weten.

Tevens geldend voor rieten daken als obsessie.

Dat je je tegenwoordig móet uitspreken, hoorde ik in een podcast over voetbal en politiek, en dat deden de twee gespreksgenoten dan ook.

Omdat beiden geen kaas van voetbal en de voetbalwereld hebben gegeten, verzandde de uitzending bij herhaling in leuterpraat.

Of de afsluitende vraag serieus bedoeld was, weet ik niet: Wie moet er politiek gezien het EK winnen?

Het postkoloniale elftal van België, luidde na enig beraad het antwoord, om het Vlaams nationalisme af te troeven.

Het was nog vroeg, buiten waaide het flink.

Ee, 2021 © Ton van ’t Hof

Het verschil tussen mijn zelfbeeld en de werkelijkheid: hoe laat zich dat beschrijven?

Persoonlijke illusiepolitiek.

Op zich wel stoer: bbq’n terwijl het regent.

De rol die me het beste past? Die van stofzuiger. Dat was vroeger al zo, en is nu nog steeds het geval.

Zowel binnen als buiten het veld.

Rodrigues is een eiland in de Indische Oceaan en maakt deel uit van de republiek Mauritius. De temperatuur schommelt er rond de 25°C. Büch bezocht het veertig jaar geleden. Hij droeg een T-shirt met een ijsbeer erop.

Oké, ik geef het volmondig toe, ik verdoe tijd, voor de zoveelste keer, met comakijken naar alle afleveringen van De wereld van Boudewijn Büch.

Wat de orde der werkzaamheden betreft: het dak nadert zijn voltooiing, de opbouw van het nieuwe toilet beneden is in volle gang.

Voor de rest: usual things.

Wat me, ondanks alle grote grijze wolken, in mijn humeur hield.

Foudgumer Feart, 2021 © Ton van ’t Hof

Een stuk riolering aangelegd. Dat deel waarin de drek straks een val van meer dan twee meter zal gaan maken, loodrecht naar beneden, vanaf de eerste verdieping het onderaardse afvoerkanaal in.

Ik had er een goed gevoel bij.

Schrijf niet boven je kunnen, adviseerde Kluun, die te gast was bij Van Willigenburg en Breukers.

Onlangs had hij, Kluun, het verrassende inzicht opgedaan dat literatuur vorm is

Mijn advies: stijg boven jezelf uit.