Werd vanochtend wakker met goede zin, veel goede zin.

Altijd maar op zoek naar toereikende taal. Toereikende taal is als een kneep in een van je armen.

En toen kwam er plots een oude stalmuur onder het stuc tevoorschijn, opgetrokken van kloostermoppen, die gezien hun grootte weleens honderden jaren geleden gebakken zouden kunnen zijn. Sommige hebben een maat die past bij de late middeleeuwen. Degene die destijds de stal bouwde heeft ze vast ergens tweedehands op de kop getikt.

Ik heb de vraag naar een stukadoor maar van werkspot.nl gehaald.

Wat dit allemaal te betekenen heeft? Nou niks.

Hoorde vanochtend dat lezen ‘een positieve hobby’ kan zijn.

Een bezigheid die je voor je genoegen of ontspanning doet en waar je ook nog eens baat bij kunt vinden. Zoiets.

Mijn leraar Nederlands – en dan heb ik het over de jaren zeventig – vond literatuur nog een noodzakelijkheid, om je je doorheen het leven te kunnen slaan. Met stelligheid.

Zelf kan ik het lezen niet laten, maar bittere noodzaak, nee.

Tijdens het wandelen liet mijn moeder een scheetje, waar ze breeduit om moest lachen. ‘Ja,’ zei ze, ‘wij horen óók van alles!’

Waaxens, 2021 © Ton van ’t Hof

Las dat hoogsensitieve personen in onmensen veranderen wanneer ze honger hebben. (Uitspraak van een centrale novellefiguur, die het weer van een psycholoog had.)

Nu ben ik volgens de methode Aron een HSP en heb soms razende honger. Maar een monster als ik naar eten hunker? Nee.

Tenzij we geen chocolade in huis hebben.

In het nieuwe toilet is een oude pleisterlaag aan vervanging toe. Het gaat slechts om twee vierkante meter. Maar stuken is niet mijn ding. Daarom, voor het eerst, een klus geplaatst op werkspot.nl. Stukadoors liggen niet voor het oprapen in Brantgum.

Wat met verscheidene factoren te maken heeft, o.a. de circulatie van goederen, arbeiders en kapitaal.

Een zondag vol feiten, échte feiten, door mij, voor dit blog, geselecteerd.

Het geeft geen pas om er geheimzinnig over te doen, of dogmatisch.

Er werd, door ons, tussen 11.12 en 12.47 uur gefietst door het Noardeast-Fryske land; we kwamen zes andere fietsers tegen en twee of drie auto’s.

Er werd geluncht met witte wijn uit Nieuw-Zeeland, omdat we witte wijn uit Nieuw-Zeeland in huis hadden en er wat te vieren viel.

Er werd, bij afwezigheid van bezoek, gelezen en gesoesd.

Er waren, qua kleur, lots of zomervibraties.

Wat er niet was: een conclusie.

Blije, 2021 © Ton van ’t Hof

Een paar uurtjes aan het nieuwe toilet gewerkt, dat langzaam maar zeker op een toilet begint te lijken.

Vliegen doodgemept en een kleine radiator besteld, online.

Willem Schinkel gelezen: ‘Kapitalisme vormt de perfecte ecologie voor een dodelijk virus.’

Grote woorden, maar misschien niet te groot.

Gestoken door dazen.

Waarna ik de les van de dag inweefde, de menselijke windvlaag.

Brantgum, 2021 © Ton van ’t Hof

‘Coronabeleid gebaseerd op ziekenhuiscapaciteit betekent het regeren via de noodtoestand, het normaliseren van de uitzonderingstoestand, en dat betekent het ontmantelen van politieke strijd en de vervanging ervan door autoritair bestuur.’ – Willem Schinkel in Pandemocratie

Om op te kauwen.

Leerde dat een nicht van mijn grootvader gedichten publiceerde in het Eindhovens Dagblad, in negentienhonderdzoveel. Wat is een nicht van mijn grootvader eigenlijk van mij?

En Pogie ‘overtoepte’ vanmiddag op overmachtige wijze iedereen op de Luz Ardiden.

Het schrijven van de geschiedenis van het heden is een permanent werk.

Foudgum, 2021 © Ton van ’t Hof

Vandaag namen we afscheid van het ons geliefde Normandië en reden in één ruk naar huis, via Luik, in een boog om alle files heen.

Minpuntje onderweg: de ster in de voorruit.

Pluspuntje thuis: flinke doppers uit eigen tuin!

Les Petites Dalles, 2021 © Ton van ’t Hof

Vanochtend bezochten we een bloemenpark in Offranville, waar we een reuzenreuzenberenklauw zagen.

Ik waande me even in een andere wereld.

Eentje die een stuk warmer is dan de onze en waarin van alles opnieuw is vormgegeven: het recht, de politiek, de architectuur, de poëzie, de muziek, het overheidsapparaat, de wetenschap etc.

Een wereld die bevrijd is van het onbegrensde.

Later, in brasserie La Valé Normande in Sotteville-sur-Mer, deed ik een Ayn Randje en at voor € 19 aan foie gras.

Als een god in Frankrijk. Wat dus eigenlijk niet meer kan.

Reuzenreuzenberenklauw, 2021 © Ton van ’t Hof

Het was of vandaag de hemelsluizen openstonden, tot een uur of vier ’s middags, daarna brak het wolkendek open.

Boodschappen gedaan.

Beetje rondgetoerd, ruitenwissers aan.

Geluncht onder een waterdichte parasol, waarbij we een uitstekende chardonnay dronken, die er nog meer stemming in bracht.

Voor het avondeten nog anderhalf uur door velden vol landbouwgewassen gewandeld: aardappelen, bieten, graan, vlas en iets wat zwarte mosterd zou kunnen zijn.

Allemaal dingen die me in leven houden.

Sainte-Colombe, 2021 © Ton van ’t Hof

In juni 1940 trokken Franse en Britse troepen zich terug rondom de havens van Saint-Valery-en-Caux en Veules-les-Roses in de hoop op evacuatie. Tijdens hevige gevechten konden 3.500 Fransen en Britten worden geëvacueerd, ruim 46.000 militairen werden door de Duitsers gevangengenomen.

Vandaag speurden we naar achtergelaten sporen van deze historische gebeurtenis en wandelden over stranden vanwaar werd geëvacueerd.

We zagen een verroest kanon en namenlijsten op plaquettes.

We lazen over een wrak dat bij eb boven water komt.

We maakten ons voorstellingen.

Veules-les-Roses, 2021 © Ton van ’t Hof

De auto werd geparkeerd in Sassetot-le-Mauconduit, waar keizerin Sissy in 1875 de zomer doorbracht.

Wat ongelogen is, keizerin Sissy heeft echt bestaan.

Vervolgens naar Les Petites Dalles gewandeld, dat in de negentiende eeuw nog een mondain badplaatsje was, maar nu de verlatenheid zelve is, een afgebladderd openluchtmuseum.

Wij werden er blij en vrolijk van.

Daarna langs de kust en over de hoge rotsen naar Les Grandes Dalles getrokken, waar we een waardeloze hamburger wegspoelden met een bijzonder lekker flesje Pouilly-Fumé.

Een flesje dat we tijdens de terugtocht moesten bezuren.

Maar allee, op deze wijze handhaafden wij ons vandaag in het bestaan!

Van Les Petites Dalles (op de achtergrond) naar Les Grandes Dalles