In Laurens Hams debuutbundel Mijn grote schuld (Wereldbibliotheek, 2017) is een reeks gedichten opgenomen over de overwintering van Willem Barendsz en zijn bemanning in 1596-1597 op Nova Zembla. Bij het schrijven ervan heeft Ham zich o.a. laten inspireren door een brief die in 1672 door Engels kapers op een Nederlands schip werd buitgemaakt. Onder elk gedicht valt een fragment uit deze brief te lezen. ‘s Winters kan het gemakkelijk twintig tot dertig graden vriezen op Nova Zembla. Het moet steenkoud zijn geweest in en om het uit drijfhout opgetrokken Behouden Huys. Het kot had geen ramen en werd verwarmd met een open vuur. Met het spelen van spelletjes probeerde men de honger en wanhoop nog wat weg te dringen. In onderstaand gedicht geeft Ham deze hachelijke situatie trefzeker weer. De zwarte vingers van Barentsz zijn ook nog een vingerwijzing naar zijn naderende dood. Brrr.

Uit: Mijn grote schuld, Laurens Ham, Wereldbibliotheek, 2017

‘A poet is somebody who feels, and who expresses his feelings through words.

This may sound easy. It isn’t.

A lot of people think or believe or know they feel – but that’s thinking or believing or knowing; not feeling. And poetry is feeling – not knowing or believing or thinking.

Almost anybody can learn to think or believe or know, but not a single human being can be taught to feel. Why? Because whenever you think or you believe or you know, you’re a lot of other people: but the moment you feel, you’re nobody-but-yourself.

To be nobody-but-yourself – in a world which is doing its best, night and day, to make you everybody else – means to fight the hardest battle which any human being can fight; and never stop fighting.

As for expressing nobody-but-yourself in words, that means working just a little harder than anybody who isn’t a poet can possibly imagine. Why? Because nothing is quite as easy as using words like somebody else. We all of us do exactly this nearly all of the time — and whenever we do it, we’re not poets.

If, at the end of your first ten or fifteen years of fighting and working and feeling, you find you’ve written one line of one poem, you’ll be very lucky indeed.

And so my advice to all young people who wish to become poets is: do something easy, like learning how to blow up the world — unless you’re not only willing, but glad, to feel and work and fight till you die.

Does that sound dismal? It isn’t.

It’s the most wonderful life on earth.

Or so I feel.’

Uit: E.E. Cummings: A miscellany revised, E.E. Cummings, October House, 1965

Via brainpickings.org