‘A poet is somebody who feels, and who expresses his feelings through words.

This may sound easy. It isn’t.

A lot of people think or believe or know they feel – but that’s thinking or believing or knowing; not feeling. And poetry is feeling – not knowing or believing or thinking.

Almost anybody can learn to think or believe or know, but not a single human being can be taught to feel. Why? Because whenever you think or you believe or you know, you’re a lot of other people: but the moment you feel, you’re nobody-but-yourself.

To be nobody-but-yourself – in a world which is doing its best, night and day, to make you everybody else – means to fight the hardest battle which any human being can fight; and never stop fighting.

As for expressing nobody-but-yourself in words, that means working just a little harder than anybody who isn’t a poet can possibly imagine. Why? Because nothing is quite as easy as using words like somebody else. We all of us do exactly this nearly all of the time — and whenever we do it, we’re not poets.

If, at the end of your first ten or fifteen years of fighting and working and feeling, you find you’ve written one line of one poem, you’ll be very lucky indeed.

And so my advice to all young people who wish to become poets is: do something easy, like learning how to blow up the world — unless you’re not only willing, but glad, to feel and work and fight till you die.

Does that sound dismal? It isn’t.

It’s the most wonderful life on earth.

Or so I feel.’

Uit: E.E. Cummings: A miscellany revised, E.E. Cummings, October House, 1965

Via brainpickings.org

Als klein jongetje al ging ik met mijn vader naar het voetballen: de ene week naar Holland Sport, met Sjakie Roggeveen, en de andere naar ADO, met Aadje Mansveld. ADO is altijd mijn cluppie gebleven. Zelf ging ik voetballen bij RCL, Racing Club Leiderdorp. Nadat ik op mijn negentiende vertrok uit het westen van het land ben ik sporadisch voetbalwedstrijden blijven bezoeken; gezin en werk gingen voor. Gisteravond zat ik voor ‘t eerst sinds lange tijd weer eens op een heuse tribune, van SC Cambuur, en wauw, wat voelde dat lekker. Ik heb genoten van een aardige wedstrijd en ruim zevenduizend enthousiaste toeschouwers om me heen. Dit gaan we weer vaker doen.

Cambuur – RKC, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof