Over de dichters, hun leven & werk (7)

Rainer Maria R.

Vindt het knap lastig om bij de feiten blijven.

In de opgebolde zakken van zijn regenjas
passen twee glazen en een fles wijn.

Als ik om een uur of tien naar het Stienser Bos vertrek lijkt het redelijk kalm weer te zijn, maar eenmaal buiten Leeuwarden blijkt het flink te waaien. Als ik voorbij Tichelwurk de Wurgedyk opdraai begint het ook nog te motregenen. Doorfietsen dus.

In het dertig jaar oude Stienser Bos, ten noordoosten van Stiens, staan veel essen. Een deel ervan is aangetast door de essentaksterfte, een agressieve ziekte die zich momenteel over Europa verspreidt. Het vals essenvlieskelkje, een gemene paddenstoel, is de boosdoener. De afgelopen weken zijn hier drie- tot vierduizend bomen gekapt, ongeveer een derde van het hele bos. Ik wil het rampgebied met eigen ogen aanschouwen.

Als ik mijn fiets op slot zet krijg ik het gevoel een kerkhof te betreden. In de verte ligt een stapel essen aan de weg. Ik loop naar het getroffen bosperceel en verstijf als ik de kaalslag ontwaar; voor me strekt de dood zich uit, in de vorm van duizenden omgehakte bomen. Alsof er een leger verpletterend verslagen is.

Dan klinkt plotseling getsjilp uit wat struikgewas, ik moet ervan glimlachen; het leven gaat natuurlijk wél gewoon door. Zo zullen de hectares straks worden herbebost en zal de herinnering aan deze ellendige pandemie langzaam vervagen. Op de terugweg, in de buurt van Britsum, zie ik wel vijftig zwanen op een biljartlaken van raaigras. Ze grazen. Moeten wellicht nog ergens heen.

Stienser Bos, Stiens, 2017 © Ton van ‘t Hof
Tylkedam, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof

Over de dichters, hun leven & werk (6)

Paul C.

Gaat op in zijn werk.

Heeft een broze gezondheid en vraagt zich af
of hij nog aan zijn apotheose zal toekomen.

Is van mening dat echte poëzie
zich slechts tot een handjevol mensen wendt.

Voelt zich onbegrepen.

Aanwinst: De rivier van het bewustzijn, Oliver Sacks, De Bezige Bij, 2017, kindle-editie, € 12,99.

Het is een graad of zes, zeven, en langs de hemel trekken grijze wolken zuidwaarts. Tussendoor schijnt de zon. Spel van licht en donker. Studenten fietsen colleges tegemoet en winkels worden bevoorraad. De wereld draait door. Ik wandel langs de Dokkumer Ee richting Snakkerburen en het Leeuwarder Bos. Te midden van alle drukte voel ik me als prepensionado eventjes een buitenstaander. Dan trekken tientallen krijsende meeuwen mijn aandacht. Ze cirkelen boven het water en zien iets wat ik niet zie. Ik blijf staan en amuseer me met hun duik- en scheervluchten, ze hebben zichtbaar jolijt.

Als ik de Vierhuisterweg insla word ik een stilte gewaar. Niets maakt geluid, de bomen niet, de vogels niet en ook de vliegtuigen van de vliegbasis niet. In de verte komt een donderwolk mijn kant op drijven. De spreekwoordelijke stilte voor de storm? Ik beweeg mijn camera van kleurenpracht naar kleurenpracht en maak een hele zooi foto’s. Als ik twee zwanen passeer begint het te regenen, eerst zacht dan harder, en ik realiseer me dat ik geen regenjas aan heb; tevergeefs zoek ik naar een boom met nog voldoende blad om onder te schuilen.

CBF34433-65FE-45F8-B372-73F3FD1206E9
Vierhuisterweg, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof

Every Noise at Once classificeert de muziek van de Amerikaan William Basinski (1958) als ‘drone, ambient, minimal, fourth world, dark jazz, warm drone, hauntology, compositional ambient, drift, glitch.’ Een bovenliggende categorie zou ‘experimenteel elektronisch’ kunnen heten. Ik kan er in elk geval uren naar luisteren. Het is muziek die gaat over tijd, ruimte, afwezigheid, leegte. Van sommige stukken word ik diep melancholisch.