Zit in een sukkelstraatje, al enkele weken lang, zonder aanwijsbare oorzaak. Gelukkig komt er warmer weer aan.

Fietste vanochtend in een koelkast op en neer naar Dokkum.

Verstook al anderhalve maand lang hout van de wintervoorraad 2021/22.

Godsamme wat is het koud!

Het rooien van vijfentwintig half kale thuja’s vorige week heeft (1) hout voor de winter 2022/23 opgeleverd en (2) een gat in onze terreinafscheiding geslagen. Om dat gat op te vullen hebben we leilindes aangeschaft, die vanmiddag werden gebracht. Je kapt wat, je plant wat

Probeerde op het tekenvlak nieuwe dingen uit en gaf het resultaat de titel ‘Gebed’ mee.

Gebed, 2021 © Ton van ’t Hof

Bladerde door Traktaat van de zon. Verzamelde gedichten 1996-2021 van M.H.H. Benders, ruim zevenhonderd pagina’s dik.

Hij stuurde me het lijvige boekwerk wellicht met het oog op een recensie toe.

Enkele van zijn gedichten staan op mijn all-time favourites lijstje.

Vroeg me af of ik Benders’ oeuvre zou willen overpeinzen, wegen? En zo ja, vanuit welke invalshoek?

1,3 kilo papier; waar haal ik de tijd vandaan?

Begon toch te lezen.

Kunstschilder Henri Matisse (1869-1954) was, las ik in een van zijn biografieën, geen vrolijke Frans maar een somberaar. Toch heeft hij geen zwaarmoedig oeuvre nagelaten. Wel veranderde hij vaak van stijl, experimenteerde dat het een lieve lust was. Ook wisselen zijn schilderijen nogal van kwaliteit. Uit zijn nagelaten werk valt, vind ik, eerder een wispelturige persoonlijkheid af te lezen.

Onderstaand portret tekende ik naar een zwart-witfotootje uit de beginjaren dertig.

Henri Matisse, 2021 © Ton van ’t Hof

Heel en afgerond; geenszins ik.

Aan de andere kant, zeg nou zelf: een gladjes verlopend leven is toch een lullige uitvoering van wat het leven kan zijn.

Hé! er is een vinkenechtpaar gearriveerd in onze tuin. Zou dat hetzelfde tweetal zijn als vorig jaar? Reeds gespot in de aanwezige vogelhuisjes en heggen: broedende merels, broedende koolmezen en broedende pimpelmezen.

Las dat over veel, zo niet alles, valt te speculeren en te discussiëren. Wat een ‘cruciaal inzicht’ zou zijn.

Waaxens, 2021 © Ton van ’t Hof

Gelopen, voor mijn genoegen. De route door willekeur bepaald. Van veel genoten: kleuren, geuren, gekwetter, schier oneindige ruimte. Wind, geen regen. Caleidoscopisch wolkenveld. Een haas die de weg overstak. Leven dat zijn betekenis hervond.

Hantum, 2021 © Ton van ’t Hof

Begon de dag met een master studie, van een schilderij van Henri Matisse: omdat de dame in kwestie zo’n fascinerende mond heeft.

Daarna mijn moeder opgehaald om, na ruim een jaar, weer eens gezamenlijk de lunch te gebruiken; ze scharrelde rond alsof ze nooit was weggeweest.

Wat volgde was een middag vol ditjes en datjes.

Tegen de avond maakte ik citroenrisotto klaar, met – helaas, pindakaas – te veel citroen.

‘Hij is te citroenerig,’ werd aan tafel opgemerkt.

Master studie van een schilderij van Henri Matisse, 2021 © Ton van ’t Hof

Onder luid minnezang van grutto’s op vrijersvoeten een flinke wandeling ten noorden van Westergeest gemaakt; onderweg bekroop de lust om te schrijven me weer.

Word nog wel, ruim drie weken na de eerste COVID-prik, geplaagd door wat griepachtige klachten.

Tekende.

Brouwde wat, uit knoflook, olijfolie en Spaanse pepers.

En raakte, na een biertje, twee glazen wijn en een beerenburgertje, licht aangeschoten.

Werd desondanks niet goed van het vooruitzicht van, andermaal, gepatenteerd leugenaar Rutte als premier.

Aldswemmer, 2021 © Ton van ’t Hof