Bourgondisch getafeld gisteravond met oude vrienden en gesproken over de geneugten van het vervroegde pensioen, niet over de komst van gebreken, godzijdank.

Vandaag had het hemelgewelf opnieuw zijn hart voor ons ontsloten, waarin ik oneindig diepe blauwen ontwaarde. De zwakke wind was fris en monter en maakte de hitte van de zon draaglijk.

Gewandeld, getekend, in de tuin gewerkt, gelezen, voor het eten gezorgd. Zonder enig besef van tijd.

These are the days.

Waaxens, en plein air, 2021 © Ton van ’t Hof

Vanochtend leek de hemel, die boven de horizon azuurblauw kleurde, op een spiegelgladde mediterrane zee, en onze tuin op de Hof van Eden.

Met een kop koffie een uur in de zon gezeten. Vanbinnen windstilte en een dobberende ik.

Tussen mij en de rest van de wereld, mijmerde ik, ligt een enorme vlakte van weilanden en akkerbouwland – mijn verdedigingslinie!

Op het dak twee mannen die oranjerode dakpannen legden, tegen de regen.

Begin jaren negentig bezocht de Franse journalist Jean-Paul Kauffmann een afgelegen onherbergzame eilandengroep in het zuidelijke deel van de Indische Oceaan, Kerguelen, en schreef over dit bezoek een boek, getiteld Kerguelen. Daarin las ik hoe hij tijdens een meerdaagse wandeltocht over een van de eilanden in een trekkershut een ongeopende fles Côtes de Provence aantrof, die hij met zijn metgezellen soldaat maakte. What the fuck?

Een godsgeschenk.

Bornwird, 2021 © Ton van ’t Hof

Een mens mest wat uit in zijn leven; vanochtend de eerste verdieping ontdaan van een mudje verbouwingsstof en -afval.

Om er niet té afhankelijk van te worden, besloot ik vanmiddag om me een tijdje af te zonderen van sociale media, in casu Facebook, Instagram & Twitter.

Als een moderne kluizenaar.

Geen prikkels, geen versnippering.

‘Ik sta altijd een beetje weemoedig voor mijn boekenkasten. Waarom heb ik zoveel boeken? Ik weet zeker dat aan het eind van mijn leven slechts een stuk of tien iets voor me betekend zullen hebben. En de andere?’

De andere kunnen weg.

Oosternijkerk, 2021 © Ton van ’t Hof

Rustig drie afleveringen van De wereld van Boudewijn Büch op één avond.

Een kaartengek, net als ik.

Die me o.a. meenam naar El Calafate, Patagonië, waar ze gletsjerijs in hun whisky gooien.

Hoosbuien vanochtend, waar de tuin aan toe was. Het dak zit ondanks de afwezigheid van pannen en riet al goed dicht; ik nam geen lekkages waar.

Het leven hier? Geen haast, geen stadse drukte, in de verte een schaap dat blaat.

De ruimte tussen de dagen.

De Hantumermolen, 2021 © Ton van ’t Hof

Het is tijd voor een vervolg op Ingangspunt, oreerde ik vanochtend, beslist.

(Die stellig mijn beste bundel is.)

Daarna door naar mijn moeder, waar nog koude zeemist over de weilanden lag en koele kleuren heersten.

‘Ergens, in haar dementie, is mijn moeder ook zichzelf geworden, ongeremd,’ kwetterde ik later, na een paar glaasjes wijn.

(Grote golven dragen haar naar dat plezante plateau van het heden.)

‘Ik weet niet of je dat zo kunt zeggen,’ antwoordde Hennie nuchter.

Bartlehiem, 2021 © Ton van ’t Hof

Uiterlijk aanstaande dinsdag worden de nieuwe dakpannen geleverd, natuurrood.

Inmiddels zijn alle oude sneldekkertjes en de dakkapel verwijderd, enkele dakspanten vervangen, is driekwart van het dakbeschot vernieuwd en, waar nodig, dampremmende folie aangebracht.

Uit onze goudenregens valt dit jaar veel gouden regen.

Het groene staldak erachter (zie foto) zal met riet worden gedekt.

Je gelooft het niet: de dakpan die ons als alternatief wordt aangeboden is nog mooier dan onze oorspronkelijke keuze. De partij moet nog wel even uit Duitsland worden opgehaald.

Voegde twee oudouders van vaderszijde aan mijn kwartierstaat toe, echte brabo’s: Theodorus van Osch uit Lieshout en Anna Maria Timmermans uit Son. Ze trouwden in 1815 en kregen twaalf kinderen, van wie er acht op jeugdige leeftijd overleden. Acht. Theodorus noemde zich Dirk, naar een van zijn opa’s, en werkte als landarbeider voor dagloon. Anna Maria was haar eigen hulp in de huishouding en voor immer in blijde verwachting. Respect, hoor.

Gisteren en vandaag weer eens buiten getekend, en plein air; wat een genoegen was om bij dit mooie weer te doen!

Foudgum, en plein air, 2021 © Ton van ’t Hof

Hoorden vandaag dat de uitgezochte pannetjes niet deze week, zoals was beloofd, maar pas in september kunnen worden geleverd.

Ons gepaste antwoord: hahahaha!

Waarop we, bij windkracht vier, de barbecue aanstaken en een Heineken 0.0 opendraaiden.

We zijn verwikkeld geraakt in een loop van gebeurtenissen.

Vandaag verdwenen de eerste pannetjes van het dak en werd de dakkapel deels gesloopt. Er zit nu een gat in ons dak, een unheimlich gat.

Ondanks alle beloften: helaas en wederom geen barbecueweer hier in het hoge noorden. Wel volop aardappels in een salade.

Zocht op Google Maps Suwarrow op, een onbewoond atol midden in de Stille Zuidzee, las er wat weetjes over, bekeek er enkele foto’s van en vroeg me af of ik er, net als Nieuw-Zeelander Tom Neale, wiens boek Een eiland voor jezelf ik thans lees, enkele jaren in mijn eentje op zou kunnen doorbrengen.

Enkele jaren, nee, een weekje, ja.

Stranden wit als sneeuw; ik kneep in mijn arm, vreemd ding.

Bartlehiem, 2021 © Ton van ’t Hof

Gisteren belde de aannemer op: of hij maandag kon beginnen? Oude dak eraf, een nieuw erop. Dat kan, zeiden wij, verrast over de korte waarschuwingstijd.

Fietste op en neer naar Dokkum en genoot van weilanden vol veldzuring, een stel grutto’s dat een roofvogel verjoeg en kuikens die stuntelig wegvlogen.

Wie dacht dat het hier vandaag mooi weer zou zijn, had het goed mis. Bewolkt, koude noordenwind, gevoelstemperatuur nog geen twaalf graden. Je wordt er mesjokke van.

Aan het einde van de dag toch nog wat zon, die we juichend tegemoet traden, met een glas fruitige wijn.

In twee van onze eiken: aardappeltjes, van de aardappelgalwesp.

Bornwird, 2021 © Ton van ’t Hof

De voordeur zat onder de vogelpoep, kennelijk is het legsel onder een van de nokpannen uitgekomen.

In Drachten twee specifieke pvc-bochten en een specifiek pvc-T-stuk opgehaald en op de terugweg mijn moeder meegenomen. Onderweg wees ze op een groepje van acht zwarte paarden in een weiland en zei: ‘die vijf hondjes vinden elkaar erg leuk.’

Drie boterhammen at ze, met een dikke laag filet americain erop.

Of ik ook elke dag alcohol gebruikte, had de kno-arts gevraagd. Oh god nee, antwoordde ik, niet elke dag, en had ‘van het jaar’ weggelaten.

Vijf uur!

Waaxens, 2021 © Ton van ’t Hof

Fietste, omdat dat goed is voor lichaam, geest en milieu, in stromende regen en bij windkracht vier op en neer naar Dokkum, voor een echo van een van mijn speekselklieren, waarin vermoedelijk een of meerdere minuscule speekselsteentjes zitten. Op de echo viel niets te zien, niets verontrustends in elk geval. Maar, zei de radioloog, we kunnen niet alles met de echo waarnemen.

‘Zoals gruis aan de binnenkant, bijvoorbeeld,’ zei de assistente.

Onderweg: grutto op een meter over mijn hoofd, in duikvlucht, in de aanval.

Goochelde opnieuw een paar uur met de riolering: langs welke bochten sluiten we in godsnaam twee toiletten en een douche op de nieuwe pvc-buis naar buiten aan?

De tekening van de dag betreft een uitzicht op de Atlantische Oceaan vanaf Tregonhawk Cliff, Cornwall, waar we twee jaar geleden, precorona, vertoefden.

Tregonhawk Cliff, Cornwall, 2021 © Ton van ’t Hof