Kijken. Wat me als eerste opvalt: de intens blauwgroene kleur van het water aan de horizon. Diep turquoise. Een on-Hollandse kleur. We zijn kennelijk niet in Nederland. Wat wordt bevestigd door de heuvels in de verte. De bomen op de voorgrond doen mediterraans aan, zeedennen?

Het is een figuratief schilderij van de Fransman Albert Marquet. Hij maakte het in 1935, op zestigjarige leeftijd, met veel ervaring op schildergebied. Kleur had zijn volle aandacht, details interesseerden hem niet. De penseelvoering is soepel en zacht.

Het werk heet Pins au Pyla, meet 24 x 32 cm en werd ter plekke, in de buitenlucht, tot stand gebracht. Pyla is een Frans plaatsje aan de Atlantische Oceaan, 65 km ten zuidwesten van Bordeaux.

We zien een verlaten strand op een warme dag. Halfbewolkt, heiig. Het hek, de bootjes en bouwsels duiden op menselijke aanwezigheid, maar waar is iedereen? Doen ze een middagdutje? We kunnen slechts constateren dat Marquet zijn gedachten hield bij water, lucht en aarde, en dat Pins au Pyla kijkers laat bewegen in een dromerige sfeer.

Wat niet wil zeggen dat er niets gebeurt op dit schilderij, integendeel: golven rollen en breken, er vallen gaten in de bewolking, bootjes deinen, er worden schaduwen geworpen en licht weerkaatst. Er ademt een geest van vrede, die herinneringen opwekt, verlangens, naar plaatsen waar ik ooit geweest ben.

Gezaagd, gekloofd, gegraven en een kattenluik geplaatst. Het vorstverlet is voorbij. Toen het begon te betrekken ook nog een es getekend. Daarna de avondmaaltijd bereid: risotto met champignons en bleekselderij.

Coronakilo’s: ik hád er nog geen last van, maar moet nu toch gaan oppassen. Op de rem! dus.

Enfin, nog even en de zwaluwen verdringen zich weer op de vensterbanken en de vleermuizen scheren weer heimelijk over het veld.

#239, en plein air, 2021 © Ton van ’t Hof

Voetblessure. Overbelasting, vermoed ik. Vanwege een teveel aan lopen en staan.

Afspraak voor een rioolinspectie gemaakt, waarbij een tv-camera zal worden ingezet. Ik heb geen idee van toestand en ligging van onze in beton gegoten riolering, en wil dat voor de verbouwing wel weten. Een prijzige klus, trouwens.

Mijn wereldbeeld? Een afgetrapte schoen in de golven.

En nu je het zegt: veel van mijn waarheden zijn inderdaad uit tweede of derde hand!

Vanmiddag ‘helemaal gek gegaan’ op details, wat een ketser (mislukking) opleverde:

#236, en plein air, 2021 © Ton van ’t Hof

Naar omgeploegde velden aan de Poelewei, Waaxens, getuurd vanochtend, wind en flauw zonnetje in de rug. Onder een van mijn schoenen poep van een dier, een ree vermoedelijk.

Wat het resultaat betreft: daarin valt een voortzetting van mijn zoektocht naar minder vorm en meer expressie te herkennen.

Na de lunch samen met Hennie in de tuin aan de slag gegaan: wat een bende heeft de winter achtergelaten, zeg.

Maar ook: zachtere lucht langs onze wangen & een licht lentegevoel!

Tegen vijven met een biertje in Ewald Engelens Ontwaak! Kom uit uw neoliberale sluimer gedoken: ‘Politieke instemming met beleid dat tegen je belangen indruist komt niet uit de lucht vallen maar moet actief worden gemáákt.’

#233, en plein air, 2021 © Ton van ’t Hof

Vanochtend stonden we onder laaghangende bewolking langs de Holwerter Feart, met onze trappers in de bagger. De wind: behoorlijk fris. Na drie kwartier: verkleumde handen.

Desondanks: wie goed keek ontwaarde veel kleur.

‘s Middags: eerst een bouwkundig ingenieur ontvangen (i.v.m. de vergunningsaanvraag voor onze voorgenomen verbouwing) en daarna rijstekoekjes gebakken, goudgeel.

Zette vervolgens de groencontainer buiten en dronk een biertje uit een groene fles.

Luisterde ook nog naar God Is an Astronaut, uit de omgeving van Wicklow, Ierland.

#232, en plein air, 2021 © Ton van ’t Hof

Werkte vanochtend met nieuwe brushes – ‘Blackburn’ & ‘Evolve’ – die kleuren, in tegenstelling tot de olieverfset, niet vermengen, maar over elkaar plaatsen. Dat vergt een andere manier van kijken, denken en doen. Met het resultaat, getekend vanuit ons slaapkamerraam, was ik, ondanks de vele verbeterpunten, niet ontevreden.

Vooral de grotere mate van abstrahering die deze brushes me opdringen, bevalt me. Zij zet de sfeer die de tekening ademt in het volle licht.

‘The painting that will last is the one that has been thought out, dreamed over, reflected on, produced from the mind, and not solely by the hand’s facility at dabbing on highlights with the tip of the brush.’ – Gustave Moreau (1826-1898)

Hier heeft Moreau ook vandaag de dag nog, geloof ik, een punt.

#230, 2021 © Ton van ’t Hof