09.15 u. Schreeuwde het regelmatig uit bij de documentaire Greenland. The Echoes of Icebergs uit 2017: ‘Idioten!’ Om antwoord te kunnen geven op de vraag wat het smeltende ijs van Groenland ons in het kader van de klimaatverandering te vertellen heeft, drongen enkele Franse wetenschappers een afgelegen gletsjer binnen. Vrijbuiters is een beter woord voor ze. Door verschillende smeltwateropeningen verdwenen ze in deze kathedraal van ijs. Adembenemende plaatjes, dat wel, maar levensgevaarlijk. De onderzoekingen die ze deden worden momenteel geanalyseerd.

16.14 u. Kleine 1000 kcal weggetrapt. Nog door Jorwerd gereden. Zag in de monumentale woning van Geert Mak een enorme boekenkast staan. Het weer: krachtige zuidwestenwind en motregen.

Thuis een warm bad genomen. Spelde in Terug naar Reims (Leesmagazijn, 2018) een opstuivende Didier Eribon uit:

‘Want reken maar dat je sociale lotsbestemming al vroeg vastligt! Het is een gelopen race! Je vonnis is al geveld voordat het goed en wel tot je doordringt. Al vanaf je geboorte ben je gebrandmerkt en draag je het verleden van je familie en je milieu met je mee; je plek in de maatschappij wordt bepaald en begrensd door je achtergrond.’

Vroeg me af of dit in Nederland wat genuanceerder zou liggen maar dacht van niet. Enkele weken terug vertelde mijn vader dat zijn vader tot zijn veertigste (hij was van 1896) in minstens twee schoenenzaken als ‘bedrijfsleider’ had gewerkt. Ik wist niet beter of mijn opa was altijd gemeenteambtenaar geweest, maar dat werd hij dus kennelijk pas rond 1936.

Opa zou 25 jaar bij de gemeente Eindhoven werkzaam blijven, mijn vader maakte ruim 30 jaar vol als burgerambtenaar bij Defensie en ik heb 39 jaar het militaire ambt uitgeoefend. Mijn stempel: ambtenarij & middenklasse. Niks mis mee, hoor. Zoon en dochter verdienen overigens op geheel andere wijze de kost. Maar dat zal de invloed van Hennie wel wezen.

F281766F-674F-4482-8946-9331F949CBA0
Jorwerd, 2018 © Ton van ’t Hof

08.44 u. Moest opnieuw knikken bij iets wat Koos van Zomeren al in 1993 op de voorpagina van NRC Handelsblad schreef:

‘Werken aan goede herinneringen. Dat zou iedereen moeten doen. Dat zou iedereen eigenlijk altijd moeten doen.’

13.03 u. ‘t Was een gekkenhuis in de stad. In elke straat duizenden mensen. Allemaal op de reuzen af, van wie de duiker overweldigend is. Ook nog een frietje gegeten.

14.32 u. Aan het einde van hun 11.000 km lange fietstocht door de VS trekken Lotte Stegeman & Peter Smolders in hun boek Country Roads zeven conclusies:

  1. Amerika bestaat niet.
  2. Amerikanen zijn bang.
  3. Wapens zijn niet weg te denken uit (delen van) dit land …
  4. … en God ook niet.
  5. The American Dream is in het zuiden vervlogen.
  6. Amerikanen zijn dik …
  7. … maar ze zijn ook echt, aardig en doorgaans bescheiden.

15.49 u. Met een harde klak! schoot er in mijn onderrug een wervel op zijn plaats; hoop ik.

18.43 u. Herinnerde me, tijdens het kijken naar VVV-Ajax, op Fox Sports, dat ik eind jaren 80, op een zondagmiddag, VVV-Ajax lijfelijk bezocht, samen met een collega, Jo Steijn. Ik meen dat het 0-0 bleef, en dat er aan de korte zijden van De Koel nog geen tribunes stonden. Ik verlang opeens hevig terug naar die tijd.

D8B478C4-88DF-4B9E-9D3C-7B263146CDCD
Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof

08.23 u. Had vannacht een onwillig spiertje in mijn linkerzij dat zich aldoor samentrok.

16.27 u. Vanmiddag op het zonovergoten terras van restaurant Meer van Lenten, aan de Zoutepoel, een poké bowl gegeten, tussen het glazige jargon van managers en twee dames in regenjas in. Daarna doorgefietst naar de oever van het Sneekermeer, waar we een tijdje naar het skûtsjesilen hebben gekeken.

19.19 u. Thuis gebakken potstro genasjt, met stroop en rookvlees.

20.42 u. Bij Veronica Inside vertelde Herman Brusselmans, voetballiefhebber en fantast, dat onlangs twee goedaardige gezwellen uit zijn darmen zijn verwijderd. Brusselmans’ autobiografie Hij schreef te weinig boeken (832 pagina’s) gaat trouwens eind volgende week mee op vakantie.

6B5DE844-40AB-496B-ACAE-F55A9D37293D
Terherne, 2018 © Ton van ’t Hof

08.14 u. Na het lezen van een artikel over Nigeriaanse vluchtelingen moest ik denken aan een mensenvriend onder wie ik enkele jaren heb mogen werken. Hij was van Indonesische komaf en heette Bob. Ik stond aan het begin van een carrière, Bob aan het einde. Soms bleef hij dagenlang op het onderdeel slapen. Het verhaal ging dat hij vaak mot had met zijn vrouw omdat hij veel geld weggaf aan armlastigen. Voor zijn afscheid heb ik nog een tekening van hem gemaakt; ik moet de schets nog ergens hebben liggen. Bob was geliefd bij iedereen.

11.11 u. Eindje door de stad gewandeld. Overal werden dranghekken geplaatst ter voorbereiding op de komst van de reuzen. Onderweg heb ik vier dingen aangeschaft: het boek Westwaarts met de nacht. Grensoverschrijdende memoires van Beryl Markham, een zak biologische boekweitvlokken en twee spelt/haverkoeken met stukjes chocolade. Toen ik thuiskwam stonk ik naar zweet.

13.51 u. Zag de documentaire Alone in the Mountains of Yunnan (2011), via Arte app, en raakte geëmotioneerd. In een bergdorpje in het zuiden van China wonen drie zusjes alleen in hun ouderlijk huis: vader werkt in de grote stad, moeder heeft het gezin verlaten. De zusjes zijn tien, zes en vier jaar oud en worden bijgestaan door enkele tantes en een grootvader. In het dorp heersen middeleeuwse toestanden, leidt men een marginaal bestaan aan de rand van de beschaving. Toen vader, in de docu, zijn jongste twee dochters kwam halen en Ying, de oudste, als hulp bij haar grootvader achterliet, kreeg ik het te kwaad. Haar van eenzaamheid verwrongen gezichtje zal ik niet gauw vergeten.

1893FE76-100C-45B0-940E-7E2716023ECD
Grote Kerkstraat, Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof

11.26 u. Hennie is vanochtend aan ‘t werk gegaan, ik heb huishoudelijke klusjes gedaan: gestofzuigd, lege flessen weggebracht, boodschappen gehaald, koelkast uitgeruimd etc. Ook Gilbert nog behulpzaam geweest bij de ontstopping van de riolering van zijn achterplaatsje. Financiële administratie bijgewerkt.

11.57 u. Herinnerde me ineens een droom van vannacht, waarin ik me in een huis bevond dat explodeerde. Waarna ik niet in een zwart maar onverstoorbaar wit gat viel.

13.58 u. Onze twaalf- of dertienjarige blauweregen gesnoeid. Hij is door de vorige bewoners geplant en heeft, voor zover wij weten, nog nooit bloemen gehad. Om de bloei te stimuleren krijgt hij in het najaar mest die rijk is aan fosfor.

17.34 u. Een paar uur in Country Roads. Fietsend op zoek naar het echte Amerika (en onszelf) (Just Publishers, 2016) gelezen. Lotte Stegeman & Peter Smolders leggen in ruim zes maanden tijd bijna 11.000 kilometer af. Een avontuurlijke onderneming. Ik streepte de volgende zinnen aan:

‘Al sinds we de kust van Florida verlieten, hebben we de grootste moeite met het verzamelen van verse, gezonde producten.’

‘Het gaat ons steeds meer opvallen dat veel Amerikanen meer vertellen dan vragen.’

‘We blijven God maar tegenkomen deze dagen.’

EA832C2A-5173-4B02-80BE-824CDFEDB284

08.27 u. Telkens als ik het espressoapparaat aanzet vliegt de hoofdschakelaar eruit. Nu geen tijd om me er in te verdiepen.

17.13 u. Weer thuis na een dagje Almere. De oranjekoek en bonbons die we hadden meegenomen werden met smaak genuttigd. Mijn vader vertelde honderduit zonder de dot botercrème op zijn bovenlip op te merken. Daarna kwam de fles witte wijn op tafel en trakteerde mijn moeder zichzelf op een glaasje Baileys. Het was net 11.15 u. geweest. Omdat ik nog moest rijden dronk ik, echt waar, Spa rood. Mijn vader vroeg of ik bij bol.com een paar boeken van Ilja Gort voor hem wilde bestellen: ‘Die man maakt niet alleen lekkere wijn maar is ook nog een verdomd goeie schrijver!’

Trok rond lunchtijd de koelkast open: ‘Ma, de ontbijtspek is een maand over de datum.’ ‘Oh ja? Daar let ik nooit op.’ ‘Die kun je niet meer eten hoor.’ ‘Wat jammer nou,’ zei ze, ‘ik had net zo’n zin in gebakken eieren met spek!’ Gelukkig waren er nog olijven en een heerlijk stuk overjarige kaas.

Op de terugweg een wandelingetje gemaakt door Ossenzijl en bij de brug, op het terras van De Drie Musketiers, een bitterballetje gepakt. Ons voedsel trad nadrukkelijk op de voorgrond vandaag.

71E7E715-5C11-4498-A62C-26545FCCBD4D
Ossenzijl, 2018 © Ton van ’t Hof

13.07 u. Vanochtend naar het Leeuwarder Bos gewandeld. Het was zwoel. Geen kip gezien in het bos. Wel minipadjes, zo groot als het topje van mijn pink, die van plas naar plas hupten. Op de terugweg boodschappen gedaan bij de enige gifvrije supermarktketen van Nederland, gerookte meerval meegenomen, voor de lunch. Daarna koffie gedronken bij Julius. Hij liet me een verdorde magnoliabloem zien, uit eigen tuin, en verwonderde zich over zoveel schoonheid.

15.08 u. Las in een boek over een fietstocht door de VS en Canada, van Florida naar Alaska: ‘Ik voel Gods aanwezigheid tijdens het tandenpoetsen’ (kop boven een column in een lokaal krantje).

16.36 u. Thaise tom kha soep gemaakt, met paddestoelen en courgette. Kwam daarna, languit op de bank, tot de ontdekking dat ik, als veellezer, slecht zes van de 26 in Bundels van het nieuwe millennium besproken bundels gelezen heb. Over smaak valt niet te twisten. Ik moest wel weer even wennen aan het academische proza: ‘Binnen het paradigma van de autonome, tekstbewuste poëzie kunnen we het belang van de bundel duiden in het licht van de bijzondere ontregeling die Bogaert tot stand brengt.’

45247DC0-0A2E-4586-8136-720F3C243174
Leeuwarder Bos, 2018 © Ton van ’t Hof