Updates from tonvanthof Wissel reactie discussies | Sneltoetsen

  • tonvanthof 19:08 op 24 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    De dag begint níet goed. Op het strand van het Siberische eiland Wrangel scheuren ijsberen een dode walvis aan stukken. Ze barsten van de honger, kunnen door het uitblijven van het ijs niet van het kale eiland af om op zeehonden te jagen. Ik tel bijna zeventig ijsberen op de krantenfoto. Er zitten veel moeders met jongen bij. Vanwege de opwarming komt het ijs tegenwoordig een maand later aan om zich vervolgens een maand eerder weer terug te trekken. De Wrangelse ijsberen hebben dus twee maanden minder tijd om zich te verdikken. Dat eist slachtoffers. En ik voel me daar medeverantwoordelijk voor.
         Ja, medeverantwoordelijk. Nee, ik ben niet zwaarmoedig. Realiseer me overigens dondersgoed dat ik voor dit soort zielenroerselen tijd heb omdát ik geen kopzorgen heb over het eten op tafel, de kleren aan mijn lijf en het dak boven mijn hoofd. Wat ík aan die opwarming doe? Mijn footprint op deze aardkloot steeds kleiner maken.

    Als ik onze walnotenboom vorig jaar had gesnoeid, dan had ik nu niet zulke halsbrekende toeren hoeven uithalen. Hennie houdt de ladder vast terwijl ik op dakgoothoogte takken snoei. Hij heeft het dit jaar wél goed gedaan: ca. twee kilo walnoten, die Hennie, onder mijn ogen, zomaar cadeau doet aan buurman Julius; hé hó!

    Na een kop snert toch nog even op de fiets geklommen voor een rondje Wyns. Het weer, waarbij zon en buien elkaar afwisselen, is té mooi voor een wolkenspotter als ik.

    Wyns, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 07:40 op 24 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (15)

    Wilhelm W.

    Leest de waarde van een gedicht af

    aan het leven dat het bevat.

     
  • tonvanthof 15:44 op 23 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags: Adolf Hitler, Postcard from the Badlands   

    Tegen vieren wakker, tegen vijven op. Ik had het koud in bed. Omdat het oude beddengoed wat sleets geworden is, proberen we al enkele weken nieuwe dekens en dekkleden uit; maar de juiste samenstelling hebben we nog niet gevonden. Ik draag al 35 jaar geen pyjama meer, maar overweeg nu om er weer eentje aan te schaffen.
          Vroeger droeg iedereen een pyjama. Toen ik aan mijn militaire opleiding begon behoorden ze – je kreeg er twee – tot de standaarduitrusting; ik weet niet of dat nog steeds zo is. Hoewel je tijdens bivak geacht werd alleen je dienstlaarzen uit te trekken en, met het oog op een eventueel alarm, in veldtenue in je slaapzak te kruipen, nam ik ook dán een pyjama mee. Ooit hield ik tijdens een nachtelijk alarm de hele groep op omdat ik als enige mijn volledige veldtenue nog moest aantrekken. Enkele commando’s die ons begeleidden scholden me, terecht en tot hilariteit van anderen, helemaal stijf.

    Met W. van gedachten gewisseld over nieuwe lyriek die steekt: hebben we hier een trend te pakken of ontspruit deze ontwikkeling aan onze fantasie? Er komen trefwoorden voorbij als hoogstpersoonlijk en vitaliteit. Holle retoriek is uit den boze.

    Het allerlaatste maal dat Hitlers kokkin in de Führerbunker voor haar baas bereidde, zo lees ik in de krant, ‘bestond uit aardappelpuree en spiegeleieren.’ Was er niets anders meer? Of wist hij toen nog niet dat het zijn laatste maal zou zijn? Of was dit écht zijn lievelingskostje? Vragen, vragen.

    Muziek vandaag: Postcard from the Badlands, instrumentale debuutplaat van de nieuwe, gelijknamige postrockband uit Seattle; alsof je door melancholische heuvelachtige landschappen zwerft. Ik associeer deze soort muziek, bemerk ik, toch vaak met landschappen, waar anderen ongetwijfeld totaal andere associaties hebben.
          Wat heb ik toch met landschappen? Ik herinner me ze vaak ook beter dan de bewoners die erbij horen.

     
  • tonvanthof 07:58 op 23 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (14)

    Ernst Ludwig K.

    Vaardigde, toen hij jong was
    en het gezicht van een groep dichters,

    een manifest uit,

    waarin hij het establishment
    er flink van langs gaf.

     
  • tonvanthof 19:37 op 22 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Aanwinst: Die stad, dat jaar, Koos van Zomeren, De Arbeiderspers, 2009, 2e-hands, € 11,35.

     
  • tonvanthof 17:12 op 22 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Wandelen en daar, liefst in mooie zinnen, over schrijven; het is een wonderlijke bezigheid. Om half tien vanochtend de auto geparkeerd in Wynjewâld, een Fries dorp dat zuidoost van Drachten ligt. Kort tevoren nog voor een nieuwe gemeenteraad gestemd, op Caroline de Groot, lijsttrekker van de Partij voor de Dieren. Ik zie graag weer wat idealisme terug in de politiek. Van het rampzalige handjeklap van het neoliberalisme moet ik niets hebben.

    Het is grijs en zacht. Ik kom enkele scholieren tegen die allemaal gedag zeggen. Tientallen ganzen vliegen over, westwaarts, wellicht zijn ze de weg kwijt of wat in de war. Al gauw loop ik te midden van weilanden over een geasfalteerd laantje met eikenbomen, dat na een kilometer of twee bij een bos uitkomt. Hier gaat het asfalt over in bagger. Daar heb ik geen rekening mee gehouden. Ondanks mijn gespring, gehup en gekikker worden mijn broekspijpen en schoenen smerig en zeiknat. Wat je al niet moet doen om in Petersburg en Moskou te komen! want naar die twee buurtschappen ben ik onderweg.

    Een buurtschap is een zeer kleine plaats die wel een naam heeft, maar geen officiële staatkundige status. Petersburg heeft iets meer huizen dan Moskou, dat er zes heeft. Petersburg is gebouwd om een enorme wilg en voor het oudste huis van Moskou staat een oeroude beuk met een borstomvang van wel zes meter. Naar het hoe en waarom van beide plaatsnamen wordt gegist. Als ik Moskou binnen wandel komt een paard-en-wagen me tegemoet, als ik het buurtschap uit ben passeert een oldtimer. Ooit zijn het grote Petersburg en het grote Moskou ook zo klein geweest, bedenk ik me en val op het laatste stuk van de wandeling, door een soort niemandsland, helemaal stil.

    Petersburg, Friesland, 2017 © Ton van ‘t Hof

    Moskou, Friesland, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
  • tonvanthof 08:28 op 22 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (13)

    André D.

    Schrijft alleen als het regent.

    Ziet in alles om hem heen
    het najagen van geluk.

     
  • tonvanthof 16:31 op 21 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Gisteravond dacht ik nog dat ik mórgen, woensdag de 22e, voor een checkup naar de oncoloog moest. Maar vanochtend tingelde mijn agenda dat ik me vandáag om 12:30 u. diende te melden: eerst bloedafname, dan een uurtje wachten en daarna naar de arts voor de uitslag. Voordeel: een dag minder om me op te naaien. Nadeel: planning in de soep; ik had vanmiddag toch écht iets anders willen gaan doen. Enfin, je moet ook niet te veel op het leven vooruit willen lopen; het komt zoals het komt.

    Na het ontbijt eerst boodschappen gehaald, daarna bibliotheekboeken geruild en vervolgens wat gelezen in de nieuwe van Oliver Sacks. Ondertussen voelde ik de spanning in mijn lichaam oplopen. Rationeel gezien weet ik best wel dat mijn bloedwaarden sinds de laatste meting enkele maanden geleden niet heel veel veranderd zullen zijn, maar dat schijn ik dat lijf van me toch niet aan zijn verstand te kunnen peuteren; mijn hart slaat regelmatig over. Wat ik dan maar weer als een positieve vorm van levensdrift beschouw: hij lijkt nog niet van plan te zijn om ermee op te houden.

    Dus: bloed laten prikken (door Hennie!), terug naar huis om te lunchen (we wonen op 5 minuten fietsafstand), wederom naar het ziekenhuis, nog drie kwartier gewacht (uitloop spreekuur) en tot slot gehoord dat het bloedbeeld stabiel is gebleven. Pf! Thuis een biertje gepakt en een bad genomen. Daarop, onder het genot van een glas rode wijn, dit bericht getikt. En nu heb ik verschrikkelijk veel zin in een stuk gevulde speculaas!

     
  • tonvanthof 07:48 op 21 November 2017 Permalink | Beantwoorden  

    Over de dichters, hun leven & werk (12)

    Albert Pinkham R.

    Kan uren wachten
    op inspiratie.

    Schaaft naderhand nooit.

     
  • tonvanthof 16:34 op 20 November 2017 Permalink | Beantwoorden
    Tags:   

    Evolutionair gezien is de dood zinvol, lees ik in Wilhelm Schmids Gelatenheid: Wat we winnen wanneer we ouder worden, en neem deze gedachte mee uit wandelen naar Lekkum en Snakkerburen.

    ‘De dood breekt het leven van ieder individu weer af en maakt daarbij ruimte voor nieuw leven, voor nieuwe genencombinaties, zodat het met frisse krachten kan proberen nieuwe mogelijkheden te realiseren, oude problemen op een nieuwe manier aan te pakken of die opnieuw te laten mislukken.’

    Terwijl de regen op mijn paraplu tikt denk ik: daar zit wat in. Aan de andere kant: moet ik daarom het loodje leggen? Maar aan een wereld waarin iedereen nog leeft die ooit geboren is, moet je toch ook niet denken. Het is natuurlijk wel wat de evolutie doet: opbouwen en afbreken, in een eeuwigdurend ritme.

    En daar maak ik dus deel van uit. Ik ben lang geleden in elkaar gezet en zal over enige tijd ook weer uiteenvallen. En met de energie die vrijkomt bij al dat uiteenvallen – wet van behoud van energie – kunnen weer nieuwe levensvormen worden gecreëerd. Mijn energie verdwijnt dus niet. Ergens, tot op zekere hoogte, blijf ik bestaan.

    Dan begint het harder te waaien en te regenen en wordt de paraplu bijna uit mijn handen gerukt. Opletten en doorstappen. Bovendien moet ik nodig pinkelen, maar zie daar op deze groene vlakte niet een-twee-drie een geschikt plekje voor.

    Kealledykje, Lekkum, 2017 © Ton van ‘t Hof

     
c
Maak een nieuw bericht
j
volgende post/volgende reactie
k
vorige post / vorige opmerking
r
Beantwoorden
e
Bewerken
o
toon / verberg reacties
t
ga naar boven
l
ga naar log-in
h
hulp weergeven/verbergen
shift + esc
Annuleren
%d bloggers liken dit: