Langzaam maar zeker begeeft mijn moeder het, haar fysieke functies lijken momenteel in een versneld tempo teloor te gaan, ze is negentig en hartstikke dement: hopelijk mag ze gauw een zalig einde nemen, maar Gods wegen zijn en blijven ondoorgrondelijk.
De wandeling werd genoten in het besneeuwde Trimunter bos, waar de Duitsers in WO II een radarpost bemanden, Anlage Löwe, maar dat vandaag door reeën en spechten werd gedomineerd.
Schilderde, verzorgde het kattenarsenaal en keek naar tig afleveringen van de verbouwing van een half vergane Italiaanse villa op Sicilië en dacht: wanneer gaan we?
66 en nog altijd zulke gedachten, en waarom ook niet!
Kreeg bij Het echte leven in de dierentuin, zoals zo vaak, tranen in de ogen, van dierenleed, dierenvreugde.
ton van ’t hof 
Geef een reactie