ton van ’t hof

Na een periode waarin ik louter landschappen schilderde, kwam er de afgelopen dagen weer eens een abstract schilderij (zie hieronder) uit mijn vingers. Plotseling, maar niet tot mijn verbazing. Figuratieve en non-figuratieve perioden hebben elkaar altijd afgewisseld, maar het moment waarop heb ik nooit kunnen voorspellen. Mogelijk is de blogpost die ik van de week schreef over een schilderij van Ilse D’Hollander, waarop ook stroken zijn afgebeeld, aanleiding geweest; ik weet het niet.

Er ligt in elk geval geen plan of schets aan Stroken I ten grondslag, de abstracte voorstelling ontstond spontaan op het paneel, al nam de afrondende fase – het aanbrengen van details – nogal wat tijd in beslag. Ook het vinden van de juiste roodbruine kleur heeft me heel wat hoofdbrekens gekost. Maar het resultaat mag er zijn. Het maken van een abstract schilderij is telkens weer als het betreden van onbekend land.