De Belgische Ilse D’Hollander schilderde Oostende (olieverf op doek, 53,3 x 49,5 cm) in 1996, kort voor haar zelfverkozen dood in januari 1997. Ze werd 29 jaar oud en liet een relatief omvangrijk oeuvre na, circa vierhonderd schilderijen op doek en zeventienhonderd werken op papier. Ze verwierf pas na haar dood bekendheid als schilder.
Oostende is een abstract schilderij met een ‘maar’. De kleurige stroken lijken op het eerste gezicht geen verband te houden met de zichtbare werkelijkheid, maar de titel plaatst het schilderij in de context van een bestaande stad, waarbinnen de beschouwer naar betrekkingen kan zoeken. Zo doet de waaier aan groen-wit-blauwe kleuren op een gele ondergrond me in samenhang met badplaats Oostende denken aan zee en strand, en de parallel lopende stroken aan het golven van het zilte nat. Bovendien roept het kleurenpalet eerder een associatie bij me op met een winterse dan met een zomerse dag.
Voorts vraag ik me af of D’Hollander dit doek in Oostende schilderde, of met een afgelegd bezoek aan Oostende in gedachten, of dat ze de titel er om wat voor reden dan ook achteraf opplakte. In elk geval constateer ik dat de wisselwerking tussen voorstelling en titel het schilderij dicht bij het schemergebied plaatst tussen figuratieve en non-figuratieve schilderkunst.
Het is een aangenaam schilderij om naar te kijken. Ik vind rust in de harmonieuze kleurencombinatie en de symmetrische compositie. Ook moet het belang van de gele ondergrond niet worden onderschat: wat een behaaglijke warmte! En dan het formaat, bijna vierkant, dat in samenspel met de verticale stroken een open karakter aan het beeld verleent. Het geheel is kortweg, inclusief alle gedachten die het oproept, uitnodigend.
ton van ’t hof 
Geef een reactie