Dit is mijn leven, dat is wat ik beschrijf. Soms lees ik poëzie, dan weer klus ik in en om het huis of kuier met mijn knotse moeder langs Bartlehiemse weilanden.

Heel vroeger, nog voor mijn tiende levensjaar, ging ik geregeld naar de kerk, een katholieke kerk in Den Haag. Mijn ouders komen uit het zuiden en zijn van huis uit katholiek. Toen hun belangstelling voor het Lam Gods in de jaren zestig wegebde, bleef kerkgang steeds vaker uit, totdat we helemaal niet meer gingen.

Ik begreep destijds wel iets van het geloof, maar niet al te veel. Aan Bijbelles werd thuis niet gedaan. Wat me vooral is bijgebleven van het kerkbezoek is geschuifel, gekuch, zang en gejubel. Tijdens de schriftlezingen en de homilie droomde ik kalmpjes weg.

Hans Tentije heeft soortgelijke herinneringen en schreef er een gedicht over. Alleen hingen er in zíjn kerk, in tegenstelling tot de mijne, schepen aan het plafond. ‘In veel hervormde kerken, vooral in Noord-Holland, hangen scheepsmodellen. Voor de sier, maar ook ter nagedachtenis aan een belangrijke gebeurtenis of als monument voor op zee gebleven familieleden,’ las ik in het Reformatorisch Dagblad. Tentije komt uit Beverwijk, dat ooit aan een uitloper van het IJ lag en thans een binnenhaven heeft.

De modelscheepjes brachten Tentije naar zee, waar ik van dagdroomde weet ik echt niet meer.

Uit de bundel Verloren speelgoed (2001)

Eén gedachte over “”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.