Wat we ondanks de buienlijntjes als eerste deden vanochtend: wandelen aan zee, over het keienstrand van Saint-Valery-en-Caux.

Wat een kleurenfeestje was.

Daarna de kliffen op, waar monumenten stonden, ter herinnering aan de eerste vlucht van New York naar Parijs in 1930 en aan de gevallenen van het 51st (Highland) Division.

In Frankrijk kun je niet om monumenten heen.

Ik ben, met flinke tussenpozen, drie keer eerder in deze Normandische streek geweest. Wat me vandaag opviel: er is niets veranderd in al die jaren. Wat schijn is, natuurlijk. De schijn van de veranderlijke onveranderlijkheid.

Saint-Valery-en-Caux, 2021 © Ton van ’t Hof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.