Het is tijd voor een vervolg op Ingangspunt, oreerde ik vanochtend, beslist.

(Die stellig mijn beste bundel is.)

Daarna door naar mijn moeder, waar nog koude zeemist over de weilanden lag en koele kleuren heersten.

‘Ergens, in haar dementie, is mijn moeder ook zichzelf geworden, ongeremd,’ kwetterde ik later, na een paar glaasjes wijn.

(Grote golven dragen haar naar dat plezante plateau van het heden.)

‘Ik weet niet of je dat zo kunt zeggen,’ antwoordde Hennie nuchter.

Bartlehiem, 2021 © Ton van ’t Hof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.