Het lawaai van groei

Verlangen naar wat echt is, vaststaand, waargebeurd. Selin Kuşçu ging op zoek en werd wijzer. In 0,78 doet ze daar verslag van. Ze rukt maskers af van Robert Cappa en Britney Spears en probeert in Duitsland een boom te vinden, waarin in 1945 een Amerikaanse paratroeper met zijn parachute belandde. Vlot en met een geheel eigen gevoeligheid geschreven.

De zon en ik waren al vroeg op. Na de gebruikelijke ochtendrituelen verrichtte ik in een snel opwarmende achtertuin enig metselwerk, een karweitje dat al een poosje op me lag te wachten. Niet dat ik een hekel heb aan metselen, integendeel – de betovergrootvader en oudvader van mijn stamreeks hadden van metselen zelfs hun beroep gemaakt – maar er waren dingetjes tussendoor gekomen.

Na gedane arbeid is het goed rusten. Vlak voor de lunch maakte ik een eerste opzetje voor een opstel over de invloed die het werk van George Oppen, dat ik tijdens mijn verblijf in Afghanistan (2008-2009) leerde kennen, uitoefende op (1) mijn poëtica en (2) mijn kijk op het Westerse ingrijpen in dat verscheurde Centraal-Aziatische land.

Omdat ik er een aardige recensie van had gelezen, haalde ik vanmiddag Sacha Bronwassers debuut Niets is gelogen uit de bibliotheek. Weer thuis zette ik thee en begon te lezen. Tot bladzijde 36. Waarna ik het boek vanwege een overdaad aan jachtig geklets weglegde.

‘Tussen de doffe / geluiden van de levenden / het lawaai van groei waaraan we ons bezit / te danken hebben.’ – George Oppen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.