Waarboven meeuwen cirkelen

Begonnen aan een long poem dat me De Grote Poëzieprijs moet opleveren. De titel is er al: ‘De kunst van het lesgeven in poëzie’.

Ondanks de regen veel bezige bijtjes vanochtend: Ingrid was in de weer met een bezem en Wolter met maïs, Foppe mixte drijfmest tot een homogene massa en Hennie en ik versjouwden takkenbossen van A naar C (de C van container).

Na boterhammen met ei, kaas en appelstroop naar Anjum gekard voor een wandeling. Hennie verklaarde me voor gek en dook het bad in, maar ik wilde foto’s maken van opgeklaarde luchten. Liep over landweggetjes, opgebroken weggetjes en geen weggetjes. Anjum: daar zijn toch ooit twee brute moorden gepleegd, waar toen een pensionhoudster voor veroordeeld is? Vredig dorp te midden van akkers en weilanden, tegen wad en Lauwersmeer aan, en waarboven meeuwen cirkelen.

Lichtte twee Adidas trainingsbroeken uit de brievenbus, trok er eentje aan en hoorde vanuit de keuken iemand zeggen dat ik wel een kamper leek. 

Anjum, 2020 © Ton van ’t Hof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.