Lomp maar niet verontrustend

In het rozenprieel scharrelden gisteravond twee zanglijsters rond. Laat zonlicht verlichtte hun gevlekte borstjes. Eentje had me in de gaten maar vloog niet weg. We keken elkaar in de ogen, en dat was een goed ding.

‘Als schrijven eenmaal je ergste ondeugd en je grootse plezier is geworden, dan kan alleen de dood daar een eind aan maken.’

Ernest Hemmingway

In Brantgum is veel bij het oude gelaten. Wat heel prettig is, beaamden inwoners, en we gaan door op de ingeslagen weg. Tranen in mijn ogen.

Aan het hout zagen geslagen. Wat ook fijn is. Opgewekte herinneringen persten zich onderwijl naar binnen en zongen een volkslied.

Om half drie in korte broek in een ligstoel geploft met thee en boeken. Ver weg van alles wat er in het land te beschouwen valt. Lomp, ja, maar niet verontrustend.

Auteur: Ton van ’t Hof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.