In 1994 verscheen John Ashbery’s zestiende dichtbundel, And the Stars Were Shining. Hij was toen 67 jaar oud. Volgens kenner David Herd had Ashbery zich niet eerder in een bundel zo duidelijk uitgesproken over het verstrijken van de tijd, de vergankelijkheid.

Het tweede gedicht in deze bundel heeft de dubbelzinnige titel ‘Spring Cries’. Hoewel het ook een ode aan de lente is geloof ik dat onze tijdelijkheid inderdaad het werkelijke onderwerp vormt van dit gedicht. Oordeel zelf:

Overigens zou Ashbery na And the Stars Were Shining nog veertien bundels met nieuwe gedichten publiceren. Hij werd 90.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.