Op zoek naar een gedicht van John Ashbery over de dood stuitte ik op ‘Flowering Death’, uit de bundel As We Know (1979). Wat blijkt: dit vers gaat helemaal niet over de dood.

BLOEIEND STERFGEVAL


Op kop, vanuit het verre noorden, trekt het rond.
Zijn naar radijs riekende benzinedampen hebben zich waarschijnlijk
In je sinussen genesteld terwijl je weg was.
Je zult het moeten afleveren.
De bloemen existeren op een ademrand, losjes,
Daar neergelegd.
De ene geeft de andere stof tot nadenken,
Of er zit symmetrie in hun bewegingen
Die ze ook in individuen onderscheidt.


Het is echter hun collectieve wezenloosheid
Die het benul verraadt van iets dat niet moet worden vernietigd.
Wat dit betreft, door hoeveel feiten zijn wij wel niet gezakt
En toch glimt die oude gevel daar,
Een fata morgana, maar een permanente. We moeten het idee eerst
Met een smoesje in het leven roepen, en dan ontmantelen,
De stukjes op de wind verspreiden,
Opdat de oude vreugde, zo bescheiden als cake, als wijn en vriendschap
Uiteindelijk bij ons zal blijven, bijgestaan door de nacht,
Wiens trucje hem onze definitieve betekenis gaf.


– John Ashbery

Waar het dan wel over gaat? Over het opkomen en weer verdwijnen van denkbeelden, gedachten, ideeën. Lees nog maar eens.

Auteur: Ton van ’t Hof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.