Iemand gebood me vanochtend niet te speculeren, geen houding aan te nemen, doch mijn neus gewoon achterna te lopen, met aandacht.

Er is geen gedicht
zonder adembenemende
zinsnede, die de dag op-
schort in de stilte die volgt & tijd
weet samen te vouwen tot een enkel woord.

—Joseph Massey in A New Silence (2019)

Door het deurgat koele ochtendlucht & het geschater van vrolijke meeuwen. In het overdrijvende wolkendek een open ontsnappingsluikje naar ’t hemels blauw.

Op basis van mijn dagelijkse selectie en rangschikking van voorvallen en reflecties hier—die zich stuk voor stuk ‘echt’ hebben voorgedaan—construeer ik mijn eigen mythe.

Wat ik evenwel—om de verwarring niet nog groter te maken—níet doe: over iemand schrijven die slechts op mij lijkt.

Al ben ik als schrijver wél de regisseur, en is híj—de ‘ik’ in al deze blogberichten—de bungelende acteur.

In de namiddag probeerde de zon wederom door de stratocumulus heen te breken, zette alles op alles om zijn waardigheid niet volledig te verspelen; met wisselend succes.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.