Mijn kijk op de wereld … ja, tja.

Die was vroeger meer uitgesproken dan nu. Dat wel, weet je.

Alsof ik door de jaren heen toch nog dingetjes geleerd heb.

Dat het tijd kost, bijvoorbeeld, om een mening te vormen en dat ook de wijze waarop je die uit, aandacht behoeft. Zoiets.

Overigens zou volgens boeddhisten, als ik ze goed begrijp, de onthouding van oordeelsgenot het leed—dat van jou en anderen—kunnen verzachten.

Maar soms laat ik me desondanks gaan, raak ik door emotie buiten mezelf en toeter maar wat, schoffeer, bruuskeer etc. waarna—te laat!—de spijt komt.

Tja. Tijd voor een fikse wandeling, geloof ik.

Recapitulatie. Toen mijn oudmoeder Willemtje Sloots in 1854 voor de tweede maal in het huwelijksbootje stapte, ditmaal met Geert Leupen, een broer van haar overleden eerste echtgenoot Hindrik, waren zij en Geert straatarm. Maar ruim twintig jaar later, toen Willemtje haar laatste adem uitblies—Geert was al lang dood—liet ze onroerend goed na met, omgerekend naar nu, een waarde van € 38.000 oftewel f 83.000, de tussentijdse stijgingen van grondprijzen niet meegerekend. Ze bezat naast een huis en een tuin ook 6,5 hectare bouwland, weide, heide en bos.

Hoe had ze dat geflikt? Dat wil ik graag weten. Omdat een erfenis een mogelijke verklaring is, ben ik gaan graven in het verleden van haar ouders, maar stuitte daarbij op een kwestie die mijn graafwerk bemoeilijkt: het verwarde gebruik van twee achternamen, Sloots en Schut. Om geen informatie over het hoofd te zien die van belang is voor inzicht in Willemtjes vergaring van onroerend goed, wil ik eerst meer duidelijkheid in de namenkwestie scheppen.

Wat ik weet is dat de vader van Willemtje op zijn overlijdensakte uit maart 1812 Hendrik Alofs wordt genoemd, waarbij Alofs een patroniem is, een achternaam ontleend aan de voornaam van zijn vader, die Alof Hendriks heette. Omdat de kinderen van Hendrik Alofs nu eens Sloots en dan weer Schut als achternaam gebruikten, en niet Alofs, ga ik er vanuit dat Hendrik Alofs er niet meer aan toe is gekomen om, zoals op grond van decreten van Napoleon uit 1811 en 1813 verplicht was, een achternaam te laten registreren.

Zijn echtgenote, Lammigje, echter wel. Zij was een dochter van Harm en afkomstig uit een familie die al vóór Napoleons decreten een achternaam droeg: Sloots. Tot aan haar verscheiden in 1849 bleef ze Lammigje Harms Sloots heten; ze hertrouwde nooit.

Maar dan. Enige jaren na het overlijden van Hendrik nemen enkele kinderen van Hendrik en Lammigje, niet allemaal, ineens de achternaam Schut aan. Waarom? Op dit punt ben ik nu aanbeland. Laat ik maar eens beginnen om álle kinderen goed in kaart te brengen. Wordt vervolgd.

Leeuwarden, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

One thought on “”

  1. Pingback: dingen & structuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.