Terwijl ik de verrekijker uit de tas opdiepte vloog de vogel op en streek een stuk verderop neer. Door de kijker zag ik wat ik eerder ook al waargenomen had: bruin gevlekt met een kuif. En weg was-ie weer. Opgelost. Thuis kwam ik eerst tot de conclusie dat het een veldleeuwerik moest zijn geweest, maar las even later dat dat beestje zo goed als verdwenen is uit Nederland. Maar welke vogelsoort hadden we dan gezien?

Bij Bartlehiem weigerden vier parelhoenders en een pauw ons de doorgang. En gillen dat ze deden!

Je hoort mij deze dagen niet klagen over te weinig actie, hoor!

Ook onvergetelijke wolkenpartijen vandaag.

Het geven van meninkjes, vellen van oordeeltjes, huldigen van standpuntjes; ze komen mijn neus uit. Toch zal ik er vroeg of laat weer aan moeten.

Koos van Zomeren—Een jaar in scherven. ‘Uitsterven is een wel erg hevige manier van sterven.’

ADVENANT, bn. hupsch, vriendelijk, voorkomend; bijw. naar advenant, in evenredigheid met het vorige, naar evenredigheid.

Vrouwenparochie, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.