De Jenisej is 6000 kilometer lang en doorsnijdt Siberië van het zuiden naar het noorden, waar hij uitmondt in de Noordelijke IJszee. Halverwege ligt het oeverplaatsje Bor. Dirk Sager volgde de rivier van Bor naar het grotendeels ontvolkte mijnbouwstadje Dikson, dat acht maanden per jaar onder sneeuw bedolven is.

Stalin nam dit immense gebied ooit in exploitatie. Tienduizenden mensen werden er al dan niet vrijwillig tewerkgesteld en een deel vond er uiteindelijk een thuis. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie stortte de economie echter ineen. Velen vertrokken, een enkeling bleef achter. Sager zoekt in zijn documentaire achterblijvers op.

Ik kan niets dan bewondering opbrengen voor deze doorzetters. Ze proberen te overleven in een adembenemend landschap maar genadeloos klimaat. Hiertoe hebben de meesten een eigen wereld geschapen, waarin hoop en fantasie hoofdrollen vervullen. Potdomme, ik geef het je te doen.

Als een vader opbiecht dat hij illegaal steur vangt en van de opbrengst de studie van zijn zoon betaalt, vergeef je hem dat. Als een bejaard echtpaar vertelt dat ze beiden van Duitse afkomst zijn en ruim zestig jaar geleden gedeporteerd, heb je meelij met ze. Maar als zíj aangeeft dat er ‘hier niet gezopen wordt’ en dat híj ‘nog tamelijk sterk’ is, lach je met ze mee.

Vanavond wordt De Grote Poëzieprijs uitgereikt. Voor het eerst werden uitgaven in eigen beheer aangemoedigd om tegen betaling van € 75 mee te dingen. Circa 20% van de inzendingen kan onder deze noemer worden geschaard. Geen enkele uitgave in eigen beheer haalde de longlist. Ik heb al eerder mijn ongenoegen geuit over deze gang van zaken.

In De Groene Amsterdammer van deze week oefent Alfred Schaffer op dit punt ook kritiek uit: ‘En als een jury moet concluderen “dat het selectiemechanisme van de traditionele poëzie-uitgevers, zeg maar hun ‘poortwachtersfunctie’, functioneert”, is het misschien beter om dichters die buiten dat traditionele uitgeefcircuit opereren in het vervolg niet al te blij te maken met een dooie mus.’ Waarvan akte.

Dertig kilometertjes getrapt om in Lokaal Op Hatsum (nieuwe eigenaar!) de lunch te gebruiken: een lekkere maar wat zuinige hap.

Nagekomen bericht: Radna Fabias won met Habitus De Grote Poëzieprijs. Het is haar van harte gegund. Over de poëzie in deze bundel schreef ik eerder dat ‘die vaak afstandelijk (koel, cynisch, bitter) is en, mede daardoor, maar sporadisch ontvlammen wil.’ Smaken verschillen.

Boksum, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.