Wat mediteren—‘zitten’—me geleerd heeft? Een notie van wat geduld is. En dat er eigenlijk geen ergens is om naartoe te gaan, al springt je geest op en neer als een opgejaagd dier.

Wachten. Wachten op het moment dat ik schrijven niet langer vermijden kan.

De dag verwelkomde me met opgerolde mouwen.

Vroeg me later onder het genot van een kop koffie af of waarheid vertellen een gave is.

Wat in elk geval waar is: dat we om 11.21 aanstalten maakten om naar de stad te gaan. En dat even later ook daadwerkelijk deden.

Leeuwarden & ik. Geloof me. Zullen we naar de Nieuwestad gaan en een terrasje pakken? Wandelen wil ik, door de oude straatjes, kijken naar de mensen, de huizen, even stoppen voor een etalage, en weer verdergaan. Dingen bewegen nou eenmaal. We kwamen terug en zijn nu hier.

Het draait niet om wat je zegt als dichter, maar om hoe je leeft als dichter.

Auteur: Ton van ’t Hof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.