Keek in de spiegel en zag een grijzende kalende man die in zijn gezicht sporen draagt van de tijd: littekens, denkrimpels, kraaienpootjes. Verbeten trek om de mond, dan weer spottend.

Ik heb heel wat afgetobt in mijn leven, en heel wat crises doorgemaakt, waar ik even zo vaak weer uit opkrabbelde.

Ik hou van klein, comfortabel, prettig, vredig.

En ik ben niet over de héle linie teleurgesteld in mezelf.

Lachen man, zo’n standje van zaken.

Oh ja! En ik heb me laten opvoeden door het échte leven, de realiteit.

Pretenties & tekortkomingen.

Ik weet niet beter of. Taaiheid ook. Blootgeven.

Terug naar Tedja. Las delen 2 & 3. Langzaam, met aandacht.

Wees vorm.
Werk met je handen.
Doe jezelf pijn.
Ram je zelfbeeld aan gruzelementen.

Intense poëzie die overpeinzing nodig heeft.

Met mijn meisie naar Reduzum gefietst, waar in bermen koolzaad bloeide en op landweggetjes pimpelmezen wipten.

Reduzum, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.