‘Het heeft geen zin om in m’n eentje een goed leven te leiden als de rest dat niet kan,’ zei een oude wijze Nubiër gisteravond op tv.

Na een lange ochtend tuin behoefte aan een break. Rond twee op de fiets geklommen en naar Wyns gestoempt voor thee, een pannenkoek (Hennie), een glas bier & bitterballen (ik).

Was, later, slechts bij vlagen onder de indruk van Divya Victors veelgeprezen Kith (2017); dit gedicht vond/vind ik evenwel een pareltje:

& ze vingen zó veel vis dat hun netten begonnen te scheuren
& ze schreeuwden om hulp naar anderen in andere boten
& die anderen sprongen de anderen dus bij
& de boten raakten zó zwaar beladen dat ze begonnen te zinken
& de boten begonnen te zinken alsook de vis

Ruimde de boekenkast beneden op (waarin o.a. al mijn poëziebundels staan).

In Wit-Rusland kunnen gepensioneerden, zo las ik in Arthur Chichesters The Burning Edge: Travels through Irradiated Belarus (2018), een klein bedrag per maand verdienen (circa $ 40) met het schoonhouden van een stukje openbare ruimte. Volgens Chichester moet Wit-Rusland wel het schoonste land ter wereld zijn, waar elke ochtend een in oranje hesjes gehuld leger van pensioentrekkers het land ontdoet van alle lege wodkaflessen en andere rotzooi. Ben er nog niet uit wat ik hier nu van vinden moet.

Wyns, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.