Zag Canadese ganzen in de stadsgracht van Zwolle. Vermoedelijk van een kleiner type; ik ben een vogelliefhebber, geen kenner. Het regende pijpenstelen, maar daar trokken ze zich niets van aan. Heel anders dan onze katten, die je bij het geringste spatje met geen mogelijkheid naar buiten krijgt. Ik hang er zelf wat tussenin, dacht ik, terwijl ik mijn kraag opzette en verder liep.

Vroeg me in de trein af of ik een jaar de tijd zou nemen om een boek te schrijven waarin ik de balans van de Nederlandstalige poëzie opmaak. Op de vraag hoe je zoiets aanpakt kon ik niet onmiddellijk antwoord geven. Daarna realiseerde ik me dat ik voor zo’n onderneming de nodige educatieve bagage mis; enkele jaren studie aan de OU (culturele wetenschappen) is op zijn zachts gezegd magertjes. En terug naar de schoolbanken zit er niet in; het moet wél leuk blijven. Wat overblijft? Aanroeren wat voor míj het belang van poëzie is. En dat doe ik op dit blog al regelmatig. Terug bij af, dus.

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

One thought on “”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.