Dus toch weer op huizenjacht. Ik kan het bijna niet geloven. Zou eens op de bank van een psycholoog moeten neerploffen.

In één adem in de stress geschoten en aan de meditatie gegaan.

Maar het huis dat we vandáág op het oog hebben ziet er wél fraai uit. En staat in stilte. Waar we reikhalzend naar uitkijken.

Het lijkt wel een running gag.

Blader om de tijd te doden nog wat in de Poëziekrant en schud meer dan eens mijn hoofd over clichématige nietszeggende karakteriseringen van poëzie. Deze bijvoorbeeld:

‘De beste momenten […] zijn toch die […] waarin anekdotische elementen [worden ingezet], omdat die de gedichten eenvoudigweg concreter maken en daardoor beklijvender.’

Mijn hemel! (Dit hoef ik toch niet uit te leggen hè?) (Ik zou me dan overigens concentreren op het gebruik van de woorden ‘beste’, ‘eenvoudigweg’ & ‘daardoor’.)

De criticus die als een aartsdruïde zijn lezers inwijdt in de mysteriën van de poëzie.

Opbouwend dingetje: ik heb naar aanleiding van een bespreking in de Poëziekrant de nieuwe bundel van Paul Demets, De klaverknoop, op mijn wensenlijstje gezet.

Terwijl we een halve storm trotseerden hebben we vier! (van het een kwam het ander) huizen van buiten bekeken. Niet eentje voldeed aan onze (overspannen) verwachtingen. Hennie neust verder.

Wanswerd, 2019 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.