Vanwege aanhoudende darmperikelen binnenkort naar het MCL voor een inwendig onderzoek. Prostaat voelde volgens huisarts oké aan. Je wordt wél ouder, papa.

Omdat de zon zo uitbundig scheen ben ik vanochtend toch nog maar even aan de wandel gegaan, langs plaatsjes met bekoorlijke namen: Drogeham, Augustinusga, Roodeschuur en Buweklooster. Handen in de zakken. Ik stuitte zelfs op een volledig dichtgevroren trekgat. Toen ik na Augustinusga het geasfalteerde fietspad mocht inruilen voor klinkertjes werd het pas echt stil en schilderachtig.

Natuurlijk ben je een tikkeltje wereldvreemd als je zeventig jaar lang als een heremiet in de Russische taiga hebt gewoond, net noord van Mongolië. De oudgelovige Agafia ziet in barcodes het teken van de duivel. Ook werd er ooit een kool op haar voorhoofd gelegd om hoge koorts te bestrijden. Toch kun je niets dan bewondering voor deze kranige dame opbrengen, die zichzelf en een buurman met een houten been in de wildernis in leven weet te houden: Far Out: Agafia’s Taiga Life (2013).

Bruno Latour in Trouw vanochtend: ‘De aandacht voor identiteit verschuift naar de aandacht voor de vraag wat het eigenlijk betekent érgens te wonen.’ For the times they are a-changin’.

Roodeschuur, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.