06.47 u. Gisteren alle zaken met betrekking tot een eventuele aankoop en verbouwing van de woonboerderij (woonoppervlakte 224 m2) in Morra nogmaals op een rijtje gezet en enkele berekeningen gemaakt. Conclusie: dit project is toch een maatje te groot voor ons. We zien af van een bod en concentreren ons weer op onze woning in Leeuwarden, waar we ook nog het nodige aan willen doen.

08.18 u. Vroeg me af waarom dichters zo weinig met elkaar over elkanders werk praten. Ik bedoel: we bomen over van alles en nog wat, maar zelden over een gedicht van de een of ander.

08.43 u. Realiseerde me dat een gedicht nadrukkelijk uitnodigt tot een overweging van particuliere waarden en riep uit: ‘Dát is nog eens een nuttig element van poëzie!’

15.23 u. Zocht het vers van Gust Gils op dat Martijn Benders van de week op FB plaatste. Ik had er de afgelopen dagen herhaaldelijk aan gedacht:

geïnfiltreerde eend

geïnfiltreerde eend
en
hij ligt de godsschommelendganse dag
met zijn ogen open.
zijn ogen zijn gesloten.
geïnfiltreerde eend
en
hij ligt de godsschommelendganse dag
met zijn ogen
hij heeft zijn ogen
opengesloten:
canard is frans voor spaans.
en
geïnfiltreerde eend

Opgenomen in de bundel afschuwelijke roze yoghurtman, uit 1972. De Antwerpenaar Gils heeft zíjn ogen overigens al weer meer dan vijftien jaar geleden definitief gesloten. Of hij het in zijn laatste uurtje Spaans benauwd heeft gehad, weet ik niet.

Dit gedicht roept bij mij het beeld op van een dode eend met wijd open, van schrik versteende ogen. Het woord ‘geïnfiltreerd’ doet me afvragen of er soms maden in een wond rondkruipen. Voorts geloof ik dat de twee fraai klinkende neologismen – ‘godsschommelendganse’ en ‘opengesloten’ – en de opmerkelijke interpunctie bovenal de kunstmatigheid van het vers versterken. En staat ‘canard’ naast eendenvlees niet ook voor onjuist of verzonnen bericht?

Als je wil kan je er daarnaast nog postmoderne labels op plakken: centrifugaal en decentraal bewustzijn bijvoorbeeld. Maar ik waardeer dit gedicht niet omdat Gils er dat soort tendenzen in heeft verwerkt. Waarom dan wel?

Omdat het klopt. Pulseert. Overeenstemming vertoont met. Me effentjes in een andere toestand weet te brengen. Telkens weer. Ik durf ‘geïnfiltreerde eend’ gerust een heerlijk poëtisch moment te noemen.

18.14 u. Begonnen in De kanarie in de kolenmijn van Marianne Thieme & Ewald Engelen:

‘Wanneer we geen rozen meer kweken in Ethiopië of asperges importeren uit Peru, maar groenten van het seizoen eten, verspillen we de schaarse watervoorraden van de Afrikaanse bevolking niet langer aan onze eigen decadentie.’

9A939847-C89B-4F3C-9CF0-C192C1D5D386
Groene Strand, Terschelling, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s