17.51 u. Aan de vele vervallen herenhuizen lazen we af dat er ooit, in vroeger jaren, flink wat geld was verdiend in het zoutstadje Salins-les-Bains. Maar nu dus niet meer. In het centrum, waar sommige panden waren gerestaureerd, was de grandeur nog niet helemaal verdwenen. Daar beviel het ons wel.

Hoog boven de stad prijkten twee oude forten die, zo meende ik gelezen te hebben, beide open waren voor publiek. We kozen voor Fort Belin en namen de wandelroute omhoog. Nou ja, wandelroute. Er moest geklauterd worden. Een halfvergane houten trap bestegen. Pas op voor vallend gesteente! En het laatste stuk bospad kende een stijgingspercentage van meer dan 15%.

Na een uur stuitten we, kledder van het zweet, op gesloten deuren. Het fort was niet opengesteld voor het gewone volk. Tja. Onverrichter zake teruggekeerd. Maar het uitzicht was bijzonder fraai geweest. Eenmaal beneden onszelf op een pizza getrakteerd.

Vroeg me later nog af wat ons toch bewogen had om op onze leeftijd en bij 24°C te beginnen aan deze hachelijke onderneming. Wellicht iets van zucht naar avontuur in combinatie met durf en zelfvertrouwen. Het kwam in elk geval niet in de buurt van wijsheid.

21.26 u. Las een recensie op De Reactor en dacht: ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, maar veel critici uiten zich toch op dezelfde manier, volgens hetzelfde aangeleerde stramientje.

PS Boven op de berg hieronder: Fort Belin.

img_6105
Salins-les-Bains, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.